Нозими бечора ба навъи сухан
Хӯшакаши хирмани маънинамост!
Лек ба як маснавӣ ду ҳафт сол
Шуғл намудан на зи фикри расост...

Бар замми ин, дар саросари осори манзуми Туғрал ному шеъру асарҳои суханварони машҳури гузашта ва муосирашро метавон дучор омад, ки шумораи умумии онон қариб ба 100 мерасад ва дар байнашон аз Рӯдакӣ, Фирдавсӣ, Хайём, Ғазолӣ, Сино, Хусрав, Ҳофиз, Камол, Саъдӣ, Ҳилолӣ, Ҷомӣ, Бедил, Саййидо, Сойиб, Мушфиқӣ, Шоҳин гирифта то ба Хиҷлат, Вола, Навҳа, Ҷавҳарӣ, Маҷнун, Ҳарфӣ, Акрам, Садри Зиё, Лутфӣ ва даҳҳои дигарро мулоқӣ шудан имкон дорад. Ва ин манзара гувоҳ бар он аст, ки Туғрал дастовардаҳои адибони хурду бузурги гузаштаву замони худро амиқу ҳамаҷониба фаро гирифта, дар натиҷаи омӯзишу баҳрабардориҳои доманадори эҷодӣ ба дараҷаи баланди сухангустарӣ расидааст ва бонии қасри сухани аслофи адабияш гардидааст. Ва на танҳо худ «дар сухан тариқи пухтагонро» пеша кардааст, балки, ба рамзе, дигар аҳли қаламро ҳам ба ин роҳу равиш бархондааст:

Дар сухан, Туғрал, тариқи пухтагонро пеша кун,
Меваат гар хом бошад, нест дар дандон лазиз!

Бар ашъори Камол, Нозим, Шоҳин, Гулшанӣ, Қурбӣ, Қорӣ ва дигарон мухаммасу мусаддас бастани Туғрал ва риштаҳои мухталифи ихтилоту иртиботи эҷодиву шахсии шоир бо устодони мутақаддиму мутааххири сухан бурҳони дигари эътиқоду эҳтироми бемонанди ӯ нисбат ба адибону адабиёти оламгири халқамон аст.
Баръакс, бар ғазалиёти шоири борикбин мухаммас бастану дар пайгириаш шеър офаридани шоирони муосираш, аз ҷумлаи Гулшанӣ, Васлӣ, Акрам, Аҷзӣ, Навҳа, Сафирӣ, Баҳром, Холис, Самимо, Роҷӣ, Қумрӣ ва дигарон, дар сарчашмаҳо ихлосмандона зикр ёфтани шарҳи ҳолаш аз тарафи тазкиранигорон ва дар хотироти ҳаммаслаку ҳаммаҳфилу ҳамдиёрон зинда мондани ёди хайраш гувоҳи дар байни ҷамоъа шуҳрату мақоми баланди инсониву шоирӣ доштани Туғраланд.