«Гўё хонайи худаш аст ва ман раҳгумзада.» Бо он ҳарфҳойи шикаста, ки дар зеҳнаш рў мезаданд, бо он мард дар гуфтугў шуд. Қабл аз он ки садояшро баланд кунад, «Яроқ дорад, чун хеле ғаюру берў гуфта буд: «Ҳа, мардака!»- фикр кард ў.

• Ин хонайи ман аст. Хонайи худи ман аст. Чӣ мекунед дар хонаи ман? Ман як одами детдомӣ ҳастам, ҳич кас надорам. Ман рассом ҳастам, маро ҳама ҷо мешиносанд.
  Ин хона... Ман... Чор сол пеш ба ман доданд...
  Давид сўйи хона, ки ҳуҷҷатҳойи хонаашро нишон диҳад.
  Вале дар хона марде ҳузарбро бо силоҳ дид; якбора асабӣ шуд. Асбонияташ дарунӣ буд, дар зоҳир андаке ҳам бо он ҳароси пешина изофа нашуд. Танҳо дастонаш ҳоло бештар меларзиданд. Марди силоҳдор ҳарфе назад. Хеле шавкат дошт. Ў бошитоб даст ба ғалладони мизи таҳрир бурд. Аз он ҷо тақдирномаву аксҳойи кор, акси худро дар рўзномаҳо берун кашида, пеши он мард бурд.
  Мард ба он ҳама аксу рўзнома нимнигоҳе накарда забон ба гуфтор кушод:
• Ба мо гуфтанд, ки дар ин хона ҳич кас нест!
• Чӣ хел нест!? Пас ман киям?!
• Аз ҳамсояҳотон пурсидам. Онҳо гуфтанд, ки хона холист.
• Як соат пеш аз хона рафтам, кор рафтам, омадам!
  Чиба қулфа шикастед!? Ман ин ҷо пул надорам, аз куҷо қулф мехарам!?
• Мо ҳам зўрмон омадааст. Ин кўдакҳора дар куҷо монем?- гуфт мард ва бачаҳойи бисёреро, ки дар миёни пардаҳову муссавараҳойи ў меғўтиданд, нишон дод.
  Занак дубора дар таомхона газро мешуст. Ҳо, хонаро шуста буданд, бачаҳо ҳам як галла суратҳоро такурў мекарданд.
  Ў давид, то ки мусаввараҳойи қаламиро аз дастшон бигирад. «Мурдан будаст, он қадар гап не, ман гапамро мегўям.»
• Ман бача надорам, бимирам, оча надорам, бимирам!- гуфту саросема сурату мусаввараҳо ва қартаҳои патефонро аз дасти кўдакҳо рабуд. Рўйи ҷевони куҳна гузоштшон.