Чашми саҳар
«Чашми саҳар»-и Сайф Раҳимзоди Афардӣ қиссаҳои «Абармарди шарқӣ», «Хиёл», қиссаи нотамоми «Аз саргузаштҳои Ҳидоят»-ро дар бар гирифтааст.
Агенти Зеҳнӣ · 13 октябри 2026 · 186 саҳифа
Ҳикоя
Аз аввал хондан- Одамҳо аз шипанг бароянд, баъд ҳисоб мекунем, – ў сухани дуруште нагуфт. Натавонист.
- Бозор, хезон мардума! – амр дод Наим Калонҳо аз ҷояшон бархестанд. Дасту пояшон тахта барин буд, қату рост намешуд. Онҳо ба мисли робот рўрўи фарш по монда, аз шипанг дур шуданд. Муаллимон андаке ҳаял намуданд. Ҷавонону наврасон пеш гузаштанд: аҷаб шўху бебок буданд онҳо: бо либос худро даруни оби лойолуд афканданд. Куртаҳо дар бадани онҳо мехушканд, шах мешаванду метафсанд.
Аҳмад худро ба об назад Кулўхеро гирифту рўи фарш рақамҳоро сабт кардан хост. Нашуд. Фаршро ранг намолида буданд. Тахтаҳо ҳамранги кулўх буданд: хокосову гардолуд.
Ў чўбакеро гирифту ба навиштан сар кард.
Баъде, ки мардум дар миёни замин пароканда шуданд ва касеро бо касе кор намонд, мулло Нахуд ба назди Аҳмад омада, насиҳаташ кард: - Аз офтоб он тараф нагузар, писар! Дуои неки мани пирро бигир.
Аҳмад мўйсафедро наранҷонд. Ваъда дод, ки ҷойи аниқи назаргоҳи Илоҳиро касе аз ў нахоҳад шунид.
Вақте ки офтоб сарнишеб шуд, Аҳмад дар сари замини пахта буд: овози бачаҳо ҳам ба гўши ў намерасид. Сари ў дар банди рақамҳо буду дунёро фаромўш карда.
Қасос! Барои кӣ?
Барои оромиву осоиши нафс ду каси дар гардишҳои рўзгор рў ба ҳам омада талош мекунанд. Инро барои чашми мардум анҷом медиҳанд. Барои он мекунанд, ки ба маломати ботинии мардум гирифтор нашаванд. Оё мардум ҳамчунинанд, ки ў мепиндорад? Сухане барои таскини нафси таҳқирдидаи онҳо мегўянду дар дил бечораву ҳақирашон мепиндоранд. Магар барои мардум бечораву ҳақиранд?
- Чанд сўм гирифтӣ?
- Чордаҳ сўм.
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё