Ва дигар сокит шуд.

Имрўз дар хонаи Ҳидоятулло нон намепазанд.
Ҳамсояҳо танурҳои худро тасфондаанд. Онҳо нон мепазанд. Говро сартахтагӣ мекунанд. Одамон оши сартахтагии ҷавонро, ҷавони тармаргро, намехўранд.
Ҳидоятулло дар рўи ҳавлӣ. Ў ба ангури навбарг, токҳои навбар нигариста гуфт:

• Ин ангур аз сад сол зиёд умр дорад. Инро бобои бобои ман шинондааст. Аввал дар он хонаи таг буд. Қаламча гирифтему овардемаш ба ин ҷо. Нагирифт. Баъд токро сарсари девор овардем ва дар бехи деворҳо, ҳо, дар поёни он даричаи дутабақа шинондем. Куҷо шинондем? Гўр кардем!
  Як сол баъд реша гирифт. Ҳо, аввал набуридемаш, мондемаш, ки як- ду сол ҳосил бидиҳад. Баъд реша гирифт.
  Ҳамон ҷои ток, ки ба замин гўронида будемаш, реша гирифт. Баъд токро аз ҷои реша гирифтааш буридем, Он тарафашро баргардонидем. Бурдем ба хонаи пешина, ки ҳоло хонаи Шамс аст. Ва ба рўи хавозаи пешина хобондемаш.
  Ин сол ҳам ҳосил мегирад, хосили хуб. Бубинед, хеле хуб гирифтааст. Гулашро бубинед, агар ягон офат нарасадаш, имсол ҳай ангурхўрӣ мекунанд ҳамсояҳо! Ангуре, ки дар поёни чанор аст, аз ҳамин ток. Бурдем. Гуфтам мардум аз дарвоза надаромада, ангур бичашанд, бихўранд. Ҳам мардуму ҳам мурғу чурғ, майнаву зоғу зоғча аз ин ангур сер мешаванд. Ин тарафи кор аз они Халил буд. Бачаи коргар буд! Усто буд-е! Мардум, ман акнун чӣ кор кунам!? Гуфтам будам, акнун ангур мехўрем, имсол ангур мехўрем. Бисёр ангурҳои хубанд- да!
  Шамс ба назди падараш омад. Ўро бо баҳонае ба хона даровард. Он ҷо чи маслиҳате карданд.
• Гўрашро дар паҳлуи бобояш кандед? – пурсид аз пайкор. Пайкор як ҷавонмарди миёнсоли газгўште буд, ки ба гапаш одамон чандон эътибор намедоданд. Ҳоло корро ёд нагирифта буд, хуб ёд нагирифта буд. Ягона зиёии ин деҳаи бехи куҳ. Ў агрономи юнучқа аст, чилу панҷ сол дорад. Набераи сўфӣ Холмурод, дар хонаи поён ҳамсояи дарбадевор буданд. Мўйсафед дар осиёби крак осиёбон буд ва ҳам галларо посбонӣ мекард.