Аз зарб чашмаш сияҳ зад. Андаке ҳам мадҳуш буд.
Дар оби сард аст, вагарна, беҳуш мегашт.
Аз ин тангно ба саломат, бе ҳич рўйдоде, бо ҷамеи мурдагон, табақе бар сар, берун омад.
Баъди тангно дарё хеле осуда ва ором ҷараён меёфт. Як рўди говпайкари фаҳул, пайкаре, ки ҳеч садое аз худ намебаровард. Як барзагове хаста, бо боре гарон бар пушт, явош- явон ба пеш ҳаракат мекард.
Аз ин буд, ки овози мардумонро шунид; зиёд набуданд.
Як марди басин буд бо ду писару духтараш ва як марде дигар, шояд ҳаққу ҳамсоя ё хешу таборшон бошад.

• Падар, биё, мурдаҳоро бикашем! – гуфт яке Падар буд, ки яке ба дуруштӣ мегуфт:
• Мон, бача, ин кофирора мори дарё бихўрад! Ҳо-о-о, ун табақи ванҷира бигир!
  Вён Шаранг дар изтироб афтод. Ў акнун бо мурдаҳо хў гирифта буд, лек аз зиндаҳо метарсид. «Рўяшонро дидан намехоҳам!»- мегуфт дар дил.
  Акнун овозашонро мешунид ва табақи ванҷӣ ҳам дар сари ў буд.
  «Кӣ мушобеҳи садои одамӣ дар телефон аст? Ва ҳар бор рўйи одамони даргурез, хоҳ дар аъмоқи оина, хоҳ дар аъмоқи воқеият, рўшан мешавад ва дар оғозу анҷомаш занг дорад. Танҳо туйи хушбахт, ки бача надорӣ,»- мегуфт ба худ дар ин лаҳзаи мағшуш.
  Дар кўдакӣ мешунид: ҳине, ки мардони дурушти деҳа бо ҳам ҷанг мекарданд, ҳамеша кўшиш бар он доштанд, ки ҳарифи худро хортару пасттар ва расвотар намоёнанд, бадин рў, зану духтари якдигарро дашном медоданд.
  Ва ҷанги кўдаконро ба ёд овард:
• Ҳе, очата!..
• Ман оча надорам. Очаи худата!
• Ҳе, хоҳарта!..
• Ман хоҳар надорам. Хоҳари худата!
  Ё мешунид:
• Ҳе, очата!..
• Э паат, ў оча надорад, очаш мурдагӣ аст. Чӣ ҳақораташ мекунӣ? Уболира намедонӣ!