Амир Наср: Мардуми Бухоро ва навоҳии он ҳурманданд ва хироҷи онҳо аз маҳсули косибии ишон аст. Таърихи ёддошт надодааст, ки мардуми Бухоро замоне тангдастӣ кашида бошанд. Ин баҳона шуда наметавонад.

Хоҷаи Бузург: Он чунон, ки амирам фармуданд, тарҳи дӯстӣ андохтан бо ёгие ҳамчун Рофеъ бояд ба сабаби амнияти кишвар бошад. Ӯ ки тавонист ба осонӣ Хуросонро ғасб намояд, чаро дар андешаи вусъат бахшидани қаламрави ҳукуматаш набуд? Шояд бо роҳи дӯстӣ Абоиброҳим ниятҳои шуми ӯро ханасӣ месозанд, то бар сари мардуми кишвар фалокатҳо наояд.

Амир Наср: Он чӣ Хоҷаи Бузург фармуданд, хости худи ишон аст. Вале тамоми рафтори Абоиброҳим хилофи ин андешаро нишон медиҳад. Аз замоне, ки Ӯро дубора ба Бухоро ирсол намудем, дар чашмону шамоилаш исёну хилоф ҳувайдо буд. Вале ҳамон вақт ҳам ба мисли имрӯз дар ҳаққи вай некандешӣ намудед.

Симо-ал-Кабир: Имрӯз аз Бухоро хабарҳое расидаанд, ки гумонҳои амирамро ба яқин тасдиқ менамоянд: хироҷи Бухоро барои танзими як лашкари муназзам-ул-амал сарф шудааст.

Амир Наср: Абоиброҳим, бародари мо ҳамеша ба амалҳое даст мезананд, ки фармоиш нагирифтаанд, ҳамеша худро мустақил, худрой нишон додаанд. Имрӯз ин “сирати фардии” ишон боиси ташвиш ва изтироби кишвар шудааст. Ё ҳанӯз ҳам писарамуи азизи мо Муҳаммад ва вазири фозили мо Абдуҷаббор бинни Ҳамза дар шаҳодату кафолати хеш ҳамчунон содиқ мондаанд?!

Муҳаммад бинни Нӯҳ: Бигзор амирам дар хусуси банда ҳар хаёле, ки доранд, бикунанд, вале ман ба садоқати амир Исмоил нисбат ба ҷаноби олӣ як зарра шак надорам. Ман гумон мекунам, ин ҷо ғаразу ҳасаду душманон дар миён аст, ва бӯйи хиёнат ба димоғ мерасад.

Амир Наср: Оре, дуруст аст: Бӯйи хиёнат. Не, балки бӯйи тутиға ба димоғ мерасад.

Муҳаммад бинни Нӯҳ: Амирам... агар медонанд, ки андешаи тутиғае вуҷуд дорад, чаро иқдоме намекунанд?

Амир Наср: Ҳанӯз мо онҳоро муайян накардаем. Вале ба зудӣ миси ишонро хоҳем баровард.

Абдуҷаббор бинни Ҳамза: Амирам албатта аз мо, яъне ман ва писарамуяшон, ки ба амир Исмоил ва садоқату истеъдоди