олӣ бояд аз болои сояҳои хеш бипарӣ. Ҳар ҳадафи олӣ ҷангро ҳақ мебарорад”.

Аҳмади Марвазӣ: Амирам дигар фармоишоте надоранд?

Амир Исмоил: Алҳол не. Ҳар гоҳ корро ба анҷом расонанд, ман ҳамин ҷо ҳастам, бедор.

Аҳмади Марвазӣ баромада меравад. Амир Исмоил болои курсӣ нишаста оташро рӯшан мекунад ва нигоҳаш рӯйи рақси шӯълаҳо роҳ мебандад ва аз чӣ тавр ба ҳуҷра ворид шудани Шаҳбону бехабар мемонад. Сояи Шаҳбону аз болои курсӣ лағҷида ба девори оташдон мечаспад. Амир Исмоил ба сӯйи ӯ сар мебардорад ва то дер гоҳ бар чеҳрааш хира мемонад.

Амир Исмоил: Шаҳбонуро хоб намебарад...

Шаҳбону: Аз рӯйи инсоф нест, ки ман бихобаму эшон бехобӣ кашанд.

Амир Исмоил хастаҳолона, ба дард лабханд мезанад ва Шаҳбону аз пас гузашта сарашро дар оғӯш мефишорад.

Шаҳбону: Амирам хаста шудаанд...

Амир Исмоил: Ку фурсате?

Шаҳбону: Агар бад-ин минвол дунбол кунанд.

Амир Исмоил: “Бад-ин минвол давом кунад”, яъне чӣ?

Шаҳбону: Шумо на танҳо амири Бухоро, балки падари фарзандон низ ҳастед. Ва ё ин ҷиҳати масъулияти худро аз ёд бурдаед?

Амир Исмоил: Бонуи азиз, чаро ба киноя ҳарф мезанад. Ман аз фарзандони хеш мутмаинам. Ва боз дар канори чунин модаре.

Шаҳбону: Онҳо бузург шудаанд, дигар дар канори падар будан мехоҳанд.

Амир Исмоил (андешамандона). Умр чӣ сон зуд, ноаён мегузарад. Онҳо бузург шудаанд, чӣ?!

Шаҳбону: Вақте фикри эшонро кардан шуда аст... Хостгорҳои Фарангис баромадаанд.

Амир Исмоил: Чӣ? Шӯхӣ накун. Ӯ ҳанӯз кӯдак аст.

Шаҳбону: Не, бобоҷон. Вақташ расидааст.

Амир Исмоил (андешамандона) Ҳоло фурсати сур нест. Баъд дар ин бора фикр мекунем. Ҳоло фурсати ин корҳо нест.

Шаҳбону: Пас кай?

Амир Исмоил: Ҳоло барвақт аст. Ӯ бояд дониш андӯзад.