Соҳили рӯди Ҷайхун

Сарбозони Рофеъ бинни Ҳарсама аз рӯйи дарёи яхзада мегузаранд. Аввал пиёданизом, баъдан саворанизом. Онҳо аз ҷилави аспони хеш дошта бо эҳтиёт мегузаранд. Дар тарафи муқобил Рофеъ бинни Ҳарсама, Ҳамӯя бинни Алӣ ва Ҳусайни Аъло болои теппае ба убури лашкар назора мекунанд. Муҳаммад бинни Ҳорун ба назди Рофеъ меояд.

Рофеъ: Ба сарони лашкар бифаҳмонед, ки ба сӯйи Фароб ҳаракат кунанд.

Муҳаммад бинни Ҳорун, ки сипаҳсолори лашкари Рофеъ аст, аспашро гардонда ба сӯйи лашкар метозонад ва Рофеъ, Ҳамӯя ва Ҳусайни Аъло аспҳояшонро ба сӯйи Фароб ҳаракат медиҳанд. Боди сард аз ҷониби Хоразм вазон аст. Сарбозони Рофеъ аз сармо меларзанд ва аз паймудани роҳи дуру дароз дар сармои сахти зимистон хастаҳол менамоянд. Аммомаҳо ба сару рӯ печонда, бо сари хам дар муқобили бод кохилона қадам мезананд ва касе ҷуръати сар бардоштану ҳарф задан надорад. Гоҳ аз гоҳ ба гӯши ишон садои сурфидани ҳамсафонашон мерасад. Саворанизом кайҳо аз назарҳо ғайб задааст.

Дар он тарафи гареваҳо, дар даромадгоҳи Фароб амир Исмоил бо бузургони Бухоро Рофеъ бинни Ҳарсамаро пешвоз мегирад. Рофеъ аз асп пиёда мешавад ва аз паси ӯ Ҳамӯяву Аъло ва Ҳорун аз аспҳо поин меоянд. Амир Исмоил ин марди гулосову кареҳандому қароҳатангезро ҳамчун азизи дилаш ба канор мекашад ва аз гунаҳои сиёҳу догдораш бӯса мегирад. Бузургони Бухоро ин тозии бадбӯро зиёрат мекунанд. Баъди ин маросими истиқбол ба поён мерасад ва амир Исмоилу Рофеъ бар аспҳои хеш мешинанд ва вориди Фароб мешаванд. Он ду нафар пеш-пеш ва аҳли риқобашон зи дунбол. Дар кӯчаҳо аҳён-аҳён равандагон ба назар мерасанд, гӯё мардуми шаҳр аз ин меҳмонон он қадар хушнуд нестанд.

Амир Исмоил: Амири Хуросон аз ин пазирой дил танг мадоранд. Вазъият тақозо менамояд, ки мо боэҳтиёт бошем. Вагарна аз ишон бо таҷлил истиқбол мегирифтем.

Рофеъ: Мефаҳмам.

Онҳо кӯчаҳои танги шаҳрро гузашта ба дохили девори кушки ҳоким мешаванд. Аз аспҳо фаромада ба дохили кушк медароянд.