муҳосиба намоед ва ҳеҷ кас имшаб набояд амон ёбад.

Ғозиёни Ҳамӯя бинни Алӣ тамоми майдони оташгирифтаро муҳосила мекунанд. Ҳанӯз садои дуҳулҳо ба як зарб, бо шиддат аст. Ҳайёҳу ва садои нолиши маҷруҳону мақтулони ғофилгиршуда тамоми даштро пур мекунад.

Ҷодари амир Исмоил

Амир Исмоил: Бо дамидани субҳ бояд манҷаниқҳо ва нафтзанҳо ба назди девори шаҳр кашонда шаванд. Масъулияти ин кор бар сипаҳсолори Фарғона Аҳмад бинни Мусии Марзуқ гузошта мешавад. Ба сарбозон ва ғазиён бифаҳмонед, то аз камонҳо камтар истифода баранд. Барои кушодани шаҳр аз манҷаниқҳо ва нафтзанҳо бештар истифода бояд бурд.

Симо-ал-Кабир бар дӯши шумо тадқиқи мавзеи берунии шаҳр гузошта мешавад. Бубинед агар об аз берун вориди шаҳр мешавад, маҷрояшро тағйир диҳед... Шаҳр баъди фатҳ шудан бояд ғорат нашавад ва занону кӯдакон ва пирон бояд масун бимонанд. Ҳамеша бояд аз хасм пештар андеша кард ва ба ӯ имкони амал кардан надод. Дар ҳеҷ сурат ҳушёриро аз даст надиҳед. Дар баробари душман ҳамеша бояд ҳушёр буд. Худованд ёру мададгори ҳар кадоме аз мо бод!

Дохили шаҳр

Нокуси калисо баланд садо медиҳад. Мардуми шаҳр ба кӯчаҳои танг мерезанд. Тарсу ҳарос фазои шаҳрро фурӯ печидааст. Посбонҳо бар бурҷҳо оташ гиронда омодагӣ ба ҷанг мегиранд. Ҳеҷ кас чизе намедонист. Ғозиён сӯйи посбонҳои бурҷҳои қалъа тир партоб мекарданд ва дохили шаҳр низ нахустин қурбониёни хешро дода буд. Сарбозони қарлук аз болои бораҳо ба берун тир партоб мекарданд, вале намедонистанд тирашон ба кӣ мехӯрад.

Наздики дамидани субҳ дуҳулҳо аз садо боз монданд ва ғазиён, он ки ҷон ба саломат бурда буд, ба мақарри хӯл баргаштанд. Ҳамӯя бинни Алӣ ғазиёнашро бо манҷаниқову нафтандозҳояш ба сӯйи ҳисори шаҳр мебурд, то онро муҳосила намояд.

Бо дамидани субҳ ғазиён бар қарлукҳо, ки хеле кушта