Ва ҳадафи офаринишро медонист. Он гоҳ буд, ки Иблис бе дасту поча мешуд музтар мемонад, ҳадафи исёнаш бе моҳият мегардид: Иблис ба пӯчӣ мегароид! Девҳои ғулзанандаи ин махлуқи башаргуна ҳалок мешуданд. Ва аз аъмоли онҳо дигар шигифтзада намешуданд, аъузхонӣ аз забонҳо меуфтод. Вале афсус ки ин хом офаридгорро ғул зад: Иблис аз тани ӯ нарафта буд. Он ки дар баробари фириштагон асмо мехонд, Иблис буд. Аз ин рӯ кори ходиён қатлаҷан буд. Аз ӯ фақат бӯйи бад меомад. Атри фиреби Иблис ҳам ӯро хушбӯй нагардонд. Деви Видоту! Ҳукумати беқонунӣ! Ҷангали Гаутама! То ба рӯзи Хурдод ҳамчунон боқӣ хоҳад монд....

Шаҳбону ва Аҳмаду Муҳаммади Нӯҳ шитобзада ва бо ҳоли парешон ворид мешаванд. Амир Исмоил бо нигоҳе хаста, беморгуна ба ишон менигарад.

Шаҳбону: Шоҳам?...

Амир Исмоил: Фақат хаста шудаам.

Нӯҳ: Басо хуб мешуд агар амирам чанд рӯзе боргоҳро тарк мекарданд ва ба Ҷӯйи Мӯлиён ва ё ҳар ҷое ки мақбули табъашон бошад, бираванд.

Шаҳбону: Абулаббос Муҳаммад дуруст мегӯянд. Шоҳам бояд чанд рӯзе фориғ аз кори давлат истироҳат кунанд.

Амир Исмоил: Дилам мехоҳад, вале наметавонам. Корҳо хеле зиёданд, корҳое ки анҷом надодаем, хеле зиёданд. Онҳоро бояд амалӣ гардонд. Ин корҳои накарда фурсат намедиҳанд.

Шаҳбону: Охир, то ба кай метавон кори дигаронро кард? Вақти он аст, ки девону даргоҳ ҳар кадоме кори худро иҷро кунанд.

Аҳмад: Дар даргоҳ одамони шоиста гирд омадаанд. Модарам дуруст мегӯянд: Онҳоро бояд масъул гардонд.

Амир Исмоил хомӯшона ба гапи фарзандаш гӯш медод ва бо худ меандешид: салоҳиятдоре ку? Ҳама ба даҳони ман менигаранд. Ман медонам, ки чаро ба даҳони ман менигаранд. Ҳанӯз ман кори хешро ба поён нарасондаам. Аз ин рӯ наметавонам онро нотамом, дар нимароҳ вел кунам... Он гоҳ мебуд, ки ... Инон мехоҳанд аз ман масъулиятамро бигиранд. Бигузор, ман то поён роҳамро биравам.