БИЁБОН

Хуршед чун тафти сӯхтаи паси гарсахҳои биёбон пинҳон мешуд, Ғизол, аз қабати хеш вомонда аз паси рӯ медодад. Рамаи гургони гурусна ӯро дунболагир буданд. Ғизол аз ҳод мерафт ва гургон торифт ба ӯ наздик мешуданд. Онҳо низ хаста менамуданд. Ғизол бо охирин тавоне, ки дар рамақи маҷруҳи худ дошт, худро ба торгатаре вас мекашид. Ва бо умед ба сӯйи Хуршед менигарист. Хуршед сари гарсае фурӯ мерафт. Ба назар чунин менамуд, ки ғазол тӯб дар дасти Хуршед фурӯ меравад ва ӯ чун тасвире дар тахтаи мисин насб мешавад. Ғизол лаҳзае ором, беҳаракат, хаста ба сӯйи Хуршед менигарист. Ва бениҳоят гурге аз гарсаи муқобили сар мекашид. Дигар гурҳо ӯро аз чор тараф гирд мегирифтанд. Ғизолро барои ӯ бастаанд. Онҳо дигар маротибе ӯро таҳқиқ мекунанд, фарёди бехудона мекунанд. Аз ҳадди муқаррарӣ зиёд намоён аст. Ҳад, ҳад, ҳад...

Ғизол як-як ба сайёрае шабеҳ мешавад, рӯ оғози нестӣ, ба намояндагии неруи торикӣ қарор мегирад. Ҳамаи ин балоҳо пеши чашму дар дил ба вуҷуд меоянд. Дарахтони алоҳидаи камҳосил неруи худро ифшо карда, роҳро ба сӯйи дур равон мекунанд.

Виросторон:

Нуруллоҳи Исмат
Мирзободал Бадалов

Хуруфчини компьютер:

Мӯҳтарам Раҳимова

Муҳаррири ороиш:

Нуруллоҳи Исмат

Онҳо ӯро мешиносанд ва асташ аз изтиробу дарде ки ӯ ҳис мекунад ба шикор мекашанд. Гурҳо оҳиста-оҳиста ба сӯйи ғазол мелажанд. Вале ғазол ҳамчунон рӯ ба сӯйи савор мерад. Савор бедолона қамокро ба даст намегирад ва аз таъқиби тир ба он мегузорад ва ба сӯйи гурге, ки аз ҳама кавакайлатары ба ғазол наздиктар аст, нишон мегирад. Гург турришкувон ба сӯйи ғазол ҳамла мебарад ва аз захми тир дар пиморож аз пой меафтад. Гургони дигар ба садои чун