яъсовар аст.

Амир Исмоил ҳамчунон хомӯш аст. Рофеъ бинни Ҳарсама ба хашм аз чодар бадар меравад.

Ҳорун: Бо ин вазъият намешавад муросо кард. Бояд илоҷе пайдо кард.

Амир Исмоил: Рӯҳияи шумо ба сарбозон сироят кардааст. Мо ҳамагон дар як вазъият қарор дорем.

Ҳусаини Аъло: Амир Наср дар Кармина фуруд омадаанд. Ғозиёни вилояти Самарқанд ҳам ба ишон ҳамроҳ шудаанд.

Амир Исмоил: Пас мурод наздик аст!

Ҳамӯя бинни Алӣ бо овози хафӣ дар гӯши Абузакриё мегӯяд: “Ман аз таҳлиди Рофеъ бинни Ҳарсама нигаронам”. Абузакриё китф дарҳам мекашад ва ба бародар менигарад: “Намедонам, чӣ бояд кард?” Ҳамӯя бинни Алӣ бо худ меандешад: “Рофеъ аз ин ҷанг қасди дигар дорад. Агар амир Исмоил бо мадади Рофеъ бар бародараш пирӯз гардад, дур нест, ки Рофеъ пас аз пирӯзӣ ба фикри он афтад, ки Исмоилро ҳам аз байн бибарад ва ӯро дастгир намояд ва бар тамомии Мовароуннаҳр тасаллут ёбад. Ва агар ҳам ӯро нагирад ва бо Исмоил дар дӯстӣ вафо варзад, Исмоил бояд барои ин мададе, ки Рофеъ ба ӯ намуда, пайваста аз ӯ табъият намояд ва амру наҳии ӯро бипазирад”.

Ҳамӯя бинни Алӣ бо ин андеша аз чодари амир Исмоил бадар меояд ва ба сӯйи чодари Рофеъ бинни Ҳарсама меравад. Рофеъ танҳо рӯйи рахти хоб дароз кашидааст ва ғуломбачаи турк дасту по, китфу миёни ӯро мемолад. Рофеъ бо шунидани шарфаи пои Ҳамӯя ба пушт мегарад.

Рофеъ: Ин туӣ, биё. Хизмат?

Ҳамӯя: Маро насиҳатест, ки воҷиб аст онро ба ту бигӯям.

Рофеъ: Бигӯ!

Ҳамӯя: Ман аз Насру Исмоил чизҳои мутавачҷеҳ шудаам, ки то кунун бар ман рӯшан набуд. Ман бар ту аз ин ду бародар эмин нестам.

Рофеъ: Рӯшантар ҳарф бизан. Аз “насиҳат”-и ту чизеро намефаҳмам.

Ҳамӯя: Онҳо бо ҳам бародаранд, ту бегонаӣ. Шояд онҳо дар ин ҷанг бо ҳам иттифоқ кунанд ва бар ту тозанд.

Рофеъ бинни Ҳарсама ба фикр фурӯ меравад. “Шояд Ҳамӯя дуруст мегӯяд: Қасди эшон аз ин ҷанг ман бошам?