ГУРГ ВА БУЗ
(масал)

Гург дид, ки бузе дар болои кӯҳи сангӣ чарида гаштааст ва илоҷи ба вай наздик шудан нест; гург ба вай гуфт: „Ба поён меферомадед-ку мешуд: дар ин ҷо замин ҳамвортар ва алаф ҳам барои хӯрдан хеле ширинтар мебошад“.

Буз бошад гуфт: „Ту, гург, на барои ин маро ба поён даъват мекунӣ: ту на ғами хӯроки ман, балки ғами хӯроки худат-ро мехӯрӣ.

МАЙМУН ВА НАХӮД
(масал)

Як маймун ду кафашро пури нахӯд карда, рафта истода буд. Як донаи нахӯд аз дасташ афтида рафт; маймун хост, ки онро аз замин бардорад, лекин бист донаи дигарро резонд. Вай саросема шуда, хост онҳоро аз замин чида гирад ва якбора ҳамаашро резонда монд. Он гоҳ ӯ дар ғазаб шуда, тамоми нахӯдро дар замин тит карда, гурехта рафт.