АЙБИ ДАНДОНИ ФИТОДА
Мастони Шариф гӯяд: «Дар хизмати ҳарбӣ будем дар Афғонистон. Аз машқгоҳи ҳарбӣ ба қисми ҳарбӣ мерафтем.
Ҳаво замҳарир. Саҳл монда, ки мусичайи белона барин дар болойи чор хаси лона пиндошта хобида, шах шуда мурем. Аз куҷое нафаре аз сарбозон як шиша нӯшокӣ баровард, ки Худо донад, вай чӣ буд. Қарор шуд, ки аз лаби бӯтал як қулт-як қулт менӯшем. «Ҳар кас ду қулт гирад, аз болойи мошин ба замин партофта, меравем, арзашро ба Худо кунад.» Вале чиро бояд газак кард? Як нафари дигар аз куҷое як дона конфет баровард. «Мелесиву бӯй мекунӣ. Газидан, хойидан ё хӯрдан мумкин не… Касе чунин кунад, аз пайи дуқултхӯрда меравад.»
Қонун ва низоми ҳарбӣ сахт.
Як қулт мегирифт ва конфетро мелесиду бӯй мекашид сарнахуст. Давра мегашт бӯталу конфет. Яке Бедандон гулӯяшро дудаста дошта зӯр мезад, ки чизи дар гулӯяш дармондаро баргардонад. Ва якбора дастон дар гулӯ қарор истод мурдаосо. Наметавонист ҷунбидан ё баргашта ба чашми касе нигаристан. Эҳсос мекард, ки чизе гулӯ, сурхной ва сари синаашро сӯзонда гузашт. Зиёдтар аз он як алами сахт, ки ягон чиз ба он баробар шуда натавонад: «Охир таъкид шуда буд, ки танҳо лесанд ва бӯй кашанд, ин конфети сабилмондаро. Лекин фурӯ додам. Баройи чӣ? Намедонам. Шояд аз гуруснагӣ бошад?
Нафси бад маро ба ин роҳ бурд. Аммо нафаҳмида мондам.
Айби бедандонӣ … Зор монад».
– Рафиқон! Рафиқон! Ина!
Ду дандони афтидайи пешро нишон дод ба ҷойи узр.
– Рӯта сиёҳ мекунӣ, баднафс! Мо ҳам метавонистем даруни дандон гузошта қулт кунем. Лекин ин корро накардем, ки дар миёни дӯстон ҳастем. Ҳама баробар. Ҳеҷ кадоми мо аз осмон наафтидаем.
Ин ҷавони сиёҳи девсурати баҳонаталаб, ки дар ҳама ҷо зуд остин бар зада майдонталаб мешуд, эҳтимол, баройи аз гулӯйи ин баднафс гирифта аз мошин зер афкандан хеста буд, сараш ба рави болопӯши мошин бархӯрд ва алами ӯро даҳчанд кард.