ОМАДАНҲОИ ТУ...

Омаданҳои ту чӣ зебо буд
Аз диёри ғазал ба сӯи ман,
Ба худам борҳо ҳамегуфтам:
Хатм дар туст ҷустуҷӯи ман.

Ту ба лаҳне, ки буд боронии,
Хабар аз шаҳри ишқ овардӣ,
Ояти ишқи ту наҷотам дод
Аз тилисми сиёҳи бедардӣ.

Ё ки ношукрие гузашт аз ту,
Ё ки тақдири мову ту ин буд,
К-охири кор заҳр шуд дар ком,
Рӯзгоре, ки хубу ширин буд.

Баъд аз ту ғазал намегӯям,
Ки ғазалҳои ман ту будӣ, ту,
Лек дорам умед, к-ин ҳиҷрон
Бар зиёни ман асту суди ту.

Эй сароғози гуфтугӯи ман,
Эй саранҷоми ҷустуҷӯи ман,
Омаданҳои ту чӣ зебо буд
Аз диёри ғазал ба сӯи ман...