ДӮСТ ЭЙ ДӮСТ...

Дӯст, эй дӯст,
Аввалин ҳарфе, ки мегӯям ман андар остонат,
Ё илоҳ аст,
Хонаи ту хонақоҳ аст,
Аз хати сабз
Рӯи пурнури ту Қуръони нигоҳ аст.

Дӯст, эй дӯст,
Хонаат чун хонақоҳ аст,
Аз шароби завқ ин ҷо маст ногаштан гуноҳ аст.
Ман тамоми шаҳрро таҳқиқ кардам,
Гар Худо оинае дорад, дили девонаи туст,
Маърифат нуқли шароби суҳбати риндонаи туст.

Пири Бастом
Борҳо бар хонаи ту рафтуо мекард,
Бо муҳаббат
Бо ману бо чанд чун ман
Суҳбат аз боби Худо мекард.
Низ Мансур
Гоҳ-гоҳе мерасиду хонаат пур аз Худо мешуд,
Дил ба ин ҳикмат, ки ҷон аз баҳри ҷонон аст,
беҳтар ошно мешуд.