Борон, ки ба ҳоли зори ман мегиряд,
Бар гиряи зор - зори ман мегиряд,
Эй Нур, зи ғамҳои ту дармегирум,
Сӯзи дили худ зи шеъри тар мегирум.

Дигар қаламу алам ба ман ёр шуданд,
Ёри мани дилҳазини афгор шуданд,
"То рӯзи қиёмат аз ғами дурии ту,
Сангои хунука дар ҷигар мегирум..."

Баъди ту ҳазор орзӯ мурд ба дил,
Баъди ту дилам мазор шуд, дард шудам.
Баъди ту касе набуд, нозам бикашад,
Баъди ту ба тифлакони ту мард шудам.

Баъди ту чи сон кашидаам хории дил,
Баъди ту чи сон бидидаам хории ноз.
Гарчанд баҳорҳои ман шод набуд,
Боре ба касе набурдаам рӯи ниёз.