Зарур аст ба эътибор гирифт, ки ҳолати мазкур барои шахсони саҳмдор ё иштирокчиёни субъектҳои (ташкилотҳои) гуногуни соҳибкорӣ буда, фарқ мекунад. Агар ин шахсон ҳамзамон дар ин ташкилотҳо тибқи шартномаи меҳнатӣ ба меҳнати кироя ҷалб шуда бошанд, пас онҳо ҳамчун аъзои чунин ширкат (ташкилот) ҳуқуқ доранд, ки як қисми фоидаро дар шакли дивиденд гиранд, дар идоракунӣ ширкат варзанд ва ваколатҳои дигарро мувофиқи оиннома амалӣ кунанд. Ҳамзамон, ин шахсон кор (функсияи меҳнат) -ро иҷро мекунанд, қоидаҳои дохилии меҳнатии ташкилотро риоя мекунанд, музди меҳнати барои онҳо муайяншударо мегиранд ва ғайра, ки онҳо ҳамчун кормандон - иштирокчиёни муносибатҳои меҳнатӣ мебошанд, ки дар асоси шартномаи меҳнатӣ ба вуҷуд омадаанд.

Ҳамзамон, муносибатҳои меҳнатии ин шахсон мустақилона аз муносибатҳои ҳуқуқии граждание, ки онҳо бо ширкат доранд (саҳмдор, муассис, иштирокчӣ ва ғайра) ба вуҷуд меоянд ва инкишоф меёбанд.

Муносибатҳои меҳнатӣ дар предмети ҳуқуқи меҳнатии Тоҷикистон мавқеи асосиро ишғол мекунанд. Ҳамзамон, ҳуқуқи меҳнат, тавре ки маълум аст на танҳо муносибатҳои меҳнатии байни корманд ва корфармо, балки дигар муносибатҳои ҷамъиятиеро, ки ҳангоми истифодаи меҳнати кормандон ба вуҷуд меоянд, танзим мекунад. Номгӯи мушаххаси муносибатҳо, ки ба меҳнат зич алоқаманданд, мутаассифона дар Кодекси меҳнати Ҷумҳурии Тоҷикистон муайян нашудаанд.