Ин василатест, ки шуморо бо дигарон баробару бародар гардонад…» Аз ин каломи ў мардум ба ҳаяҷон омада шодмонӣ мекарданд. Ва ў ба исрор такрор мекард: «Мурлиспанд!».
Аз ин сухан раъд ғуриду шўъли барқ шоми тираро рўшан сохт. Касе аз ҳозирон нидои ўро нашунид.
Ин бор баландтар фарёд кашид:
– Озодӣ чист?
Замин ларзид, ҳаяҷону шодмонӣ дар ҷони мардум санг баст. Онҳо ба худ омаданду шуниданд парешонҳол.
– Озодӣ чист?
Ин бор овозаш аз садои тундар ҳам равшантару ғурронтар буд. Боди сарде, сахте пардаҳои осмонигуни панҷараҳоро канд ва сояи шаб лаҳзае фурўғи оташи муқаддасро ба оташкада ларзонд. Як лаҳза чеҳраҳои карахту сангини мардум аз шўълаи хашми Виртрағна* равшан шуд ва нигоҳашон дар баробари ин фурўғи тобноки осмонҳо тоб наёвард ва онҳо дастҳояшонро болои чашмонашон соябон сохтанд.
– Мурлиспанд?
Ин бор садои даъвати Маздак аз қабати панҷараҳои шикаста берун омада дар шаҳристон аксандоз мегардад. Ҳар шаҳр ба ин даъват ҳамовоз мешавад.
Ва ҳамон бор буд, ки онҳо ба қаламрави зулмат поин мерафтанд ва наъраи ҷигархарошу нуфўзкунанда бармеоварданд, ки он худ асли даъват ба наҷот буд.
Садои «МУРЛИСПАНД!» ҳама шаҳрро гирифта буд. Ва ҳамон лаҳзаҳо буд, ки Маздак ба оташкада танҳо монд.
Боди сарду боронии шабонгоҳ аз қабати панҷараҳои шикаста ва дарҳои бози оташкада ворид мешуду дар дилу андешаи ў эҳсоси ғализи танҳоиро бедор мекард.