Аз ин хун гар шавад ин роҳ бозам,
Ҳама ушшоқро гулгуна созам.

Аз ин оташ, ки ман дорам дарунсӯз,
Намоям ҳафт дӯзахро, ки чун сӯз!

Аз ин ашкам, ки тӯфонест хунбор,
Диҳам таълим боронро, ки чун бор!

Аз ин хунам, ки дарёест гӯӣ,
Биомӯзам шафақро сурхрӯӣ.

Аз ин оташ чунон кардам замона,
Ки дӯзах хостӣ аз ман забона.

Аз ин ашкам ду гетиро тамомат,
Гиле дар об кардам то қиёмат.

Аз ин хун боз бастам роҳи гардун,
Ки то гашт осиёи чарх бар хун.

Ба ҷуз нақши хаёли дилфурӯзам,
Бад-ин оташ ҳама нақше бисӯзам.

Аз ин дарде, ки буд он нозанинро,
Зи ашке об барбандам заминро.
Чу медорад бутам хун хӯрданам дӯст,
Зи хунам гар ҷаҳон пур гашт некӯст.
Бихӯрдӣ хуни ҷони ман тамомӣ,
Ки нӯшат бод, эй ёри гиромӣ!!
Кунун дар оташу дар ашку дар хун,
Бирафтам з-ин ҷаҳон дилхаста берун.
Маро бе ту сар омад зиндагонӣ,
Манат рафтам, ту ҷовидон бимонӣ!!
Чу бинвишт ин ба хун фармон даромад,
Ки тозон бе сару бун ҷон баромад.
Дареғо, на дареғо, сад ҳазорон,
Зи марги тоҷи он саворон.
Ба охир фурсате меҷӯст Бектош,
Ки то аз зери чоҳ омад ба болош.
Ниҳон рафту сари Ҳорис саҳаргоҳ,
Бибурриду равон шуд то сари роҳ.
Ба хубӣ кас чу Бектош он надорад,
Ки кас з-ӯ хубтар ин ком надорад…
Аз ин дунёи фонӣ рахт бардошт,