– Агар тавонам, агар аз дастам ояд, чаро не. Ту албатта ба ман аз осмон ситора биёр, ё аз бозори Ялта тухми анқо биёр намегуфтагистӣ?
– Не, не, ин чизҳо ба ман лозим не.
– Набошад чӣ кор кунам?
– Шумо бояд як касро ёбед.
– Вай кӣ будааст? Нишонӣ дорад?
– Бале, дорад.
– Ҷавони зебо?
Меҳрӣ табассум кард.
– Ман ўро намешиносам. То ҳол надидаам.
– Пас ў кист ва бо ту чӣ тавр ошно шудааст? Ба воситаи нома?
– Бале, ба воситаи нома.
– Пурсидана айбаш не. Вай туро чӣ хел ёфт? Баъд ин ки ту охир оиладор, дута фарзанд дорӣ...
Меҳрӣ боз фарох табассум кард.
– Мебахшӣ. Меҳрӣ. Муҳаббат сарҳаду хоб надорад, агар бедор шавад, пеши роҳашро на оила гирифта метавонаду на фарзанд. Агар махфӣ набошад, ту ўро дўст медорӣ?
– Ба Шумо чӣ хел фаҳмонам, Акбар-ако? Ин барои ман душвор. Ман, охир, меҳру навозиши ўро ҳеҷ гоҳ надидаам ва намедонам чӣ гуям?
– Аҷаб! Пардадор гап мезанӣ, Меҳрӣ. Оё метавонӣ дурусттар фаҳмонӣ?
Меҳрӣ хомўш монд. Оҳи сард кашид.
– Майлаш, ихтиёрат. Метавонӣ ба ман дигар чизе нагўӣ.
Фақат бигўй, ки ўро ёфта чӣ гўям? Аз кӣ салом гўям? Ё ягон нома менависӣ?
– Не, ҳоҷати мактуб не! – Салом гўед. Аз духтаратон салом гўед.
– Чӣ? – ман гаранг шудам. – Мебахшӣ, Меҳрӣ. Ман нафаҳмида... Э, ин каллаи ман. Фалак дар чӣ хаёлу ман дар чӣ хаёл. Бори дигар узр.
– Ҳеҷ гап не, Акбар-ако.
– Қиссаи ту аҷиб аст, аз афташ, Меҳрӣ? Бигўй, падари ту дар он ҷо чӣ кор мекунад? Чаро ту ўро то ҳол надидаӣ ва намешиносӣ?
– Худатон гуфтед-ку, қиссаи ман аҷаб аст. Фурсат шавад, нақл мекунам.