Ман маҳдудиятҳои худро дар муомила бо кормандон мебинам.

Зердастони ман ба диққати ман ҳавасманданд.

Ман ҳаракат менамоям, ки кормандонро ба ҷараёни қабули қарорҳои муҳим ҷалб намоям.

Ман ба кормандон ҳамчун ҳамкор муносибат дорам, на ҳамчун зердаст.

Ба дарси мураббигии ман касе монеа шуда наметавонад.

Ман қобилияти аз муҳокимаи як масъала ба масъалаи дигар гузаштанро дорам.

Ман боварӣ дорам, ки одамон қобилияти ҳалли масъалаҳои ба дӯши онҳо гузошташударо доранд.

Ман алоқаи байни талабот ва мақсадҳоро муайян карда метавонам.

Ман ҳамеша кӯшиш менамоям, ки сабаби воқеии парешонхотир шудани кормандонро муайян намоям.

Дар ҷараёни муомила ман ягон нуқтаро сарфи назар намесозам.

Ман аминам, ки ҳар як шахс қобилияту қудрате дорад.

Барои дарки дурусти масъала фикрамро ҷамъбаст карда, як бори дигар такрор мекунам.