осори гаронбаҳо ба мерос гузоштаанд ҳеҷ гоҳ фаромӯш намешаванд. Т. Зеҳнӣ, ки абармарди фарҳангӣ буд, барои эҳёи маънавиёти халқи худ тамоми ҳастии хешро бахшидааст ва корномаи ӯ ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳанд шуд.

Аз гуфтаҳои Р. Ҳодизода бисёр аз паҳлуҳои зиндагӣ ва фаъолияти эҷодии Т. Зеҳнӣ ба мо намоён мегардад. Тадқиқу баррасии фаъолияти илмиву эҷодии Т. Зеҳнӣ дорои аҳамияти калон буда, табъу нашри осори гаронбаҳои ӯ на танҳо ба зиммаи ворисону пайвандони устод, балки ба зиммаи муҳаққиқону пажӯҳишгарони муосир низ вогузор мешавад.

Адабиёт

1. Айнӣ С. Намунаи адабиёти тоҷик. – М.: Чопхонаи Нашриёти Марказии халқи Иттиҳоди Ҷамоҳири Шӯравии Сосиёлистӣ, 1926. – 626 с.

2. Асозода Ҳ. Адабиёти тоҷик дар садаи ХХ. – Душанбе: Маориф, 1999. – 448 с.

3. Асозода Ҳ. Воқеият, сиёсат ва С. Айнӣ. – Душанбе: Шуҷоиён, 2010. – 208 с.

4. Асозода Ҳ., Кӯчаров А. Адабиёти тоҷик (давраи нав) Китоби дарсӣ барои синфи XI. – Душанбе: 2011. – 400 с.

5. Асозода Ҳ. Зиндагинома ва осори Садриддин Айнӣ (Таҷдиди назар). – Душанбе: Матбааи ДМТ, 2013. – 188 с.

6. Асозода Ҳ. Таърихи адабиёти тоҷик (Давраи нав). – Душанбе: Маориф ва фарҳанг, 2014. – 672 с.

7. Аъзамзод С. Давраи аввали равшангарии Тӯракул Зеҳнӣ. «Номаи Донишгоҳ»-и Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров. –