Чун Рӯзафзун бедор шуд, дер буд. Ба таъчил бор бар астарон ниҳод, ки парвои он надошт, ки дар чувол ва ангуштарӣ нигоҳ кардӣ. Чун ба талоя расид, гуфтанд:
— Куҷо меравӣ?
Гуфт:
— Ба шаҳр меравам, ки шароб оварам.
Аз талоягон баргузашт, то ба боргоҳи Хуршедшоҳ расид. Чун ба дари боргоҳ расид, пиёда гашт, рӯй бар замин ниҳод ва хизмат кард. Ва Самак пеш аз вай омада буд ва аҳвол шарҳ дод, ки Рӯзафзун чӣ кард.
Ва ҳамгинон бар вай офарин мекарданд.
Шоҳ Фағфур гуфт:
— Эй духтар, моро маълум карданд, ки дӯш чӣ мардиҳо кардӣ, биёвар то бинигарем.
Рӯзафзун берун омад ва чувол ба боргоҳ овард.
Даст кард, ки ангуштарӣ ва камар дароварад, сари гӯсфанд буд. Шоҳ бо ҷумлаи паҳлавонон дар ханда дарафтоданд. Рӯзафзун ҳичил шуд.

Шоҳ чун дид, ки ба тира 1 рафт... Самак гуфт:
— Эй хоҳар, чун ту бирафтӣ, ман аз дунболан ту биёмадам ва туро нигоҳ медоштам ва қавоми кори ту бармегирифтам.
Пас ҳар чӣ буд, шарҳ дод, то бад-он соат, ки бихуфт.
Гуфт:
— Эй шоҳ, он написандидам, ки касе коре чунин бикунад ва оқибат дар хоб равад, ки агар он ки ман дар қавоми ту будам, агар касе дигар будӣ, кори ту ба зӣён омадӣ. Минбаъд дар корҳо ғофил мабош. Коре кардӣ, ки дар ҷаҳон ҳеҷ кас накард.
Ин бигуфт ва ангуштериву камар биниҳод. Ҳамгинон бихандиданд. Ҳар кас Рӯзафзунро меситуданд.

Аз он ҷониб Арманшоҳ бедор гашт, бо Шаҳрони вазиру Қизилмалик ва паҳлавонон ба боргоҳ омаданд.
Арманшоҳ ба тахт баромад. Талаби ангуштарӣ ва камар кард, наёфт. Тайрок биёмад ва ангуштарӣ бихост.
Арманшоҳ фарёд баровард, гуфт:
— Ҳар ҷо талаб кунед?
Талаб карданд, наёфтанд.

1 Тира — шармсорӣ, хиҷолат.