— Эй малика, агар падару бародари ту ғамхори ту нестанд, ман омадам, то туро ба вилояти Чеш барам назди падару бародар.
Моҳона чун Самакро дид, хуррам шуд. Самак гуфт:
— Эй малика, чӣ ҷои хуррамист?
Моҳона ӯро ба ҳукми бародарӣ дар канор гирифт.
Гуфт:
— Шод бош, эй паҳлавон, ки мардӣ ба ҷой овардӣ ва номи ҷавонмардӣ бар ту мусаллам шуд ва ба фархӣ ди ман расидӣ. Кошки пештар аз ин расида будӣ, то модару дигаронро накушта будӣ.
Самак гуфт:
— Эй малика, ман ба дараи Гӯри Кӯҳӣ рафта будам.
Акнун омадам, то Сурхи Кофарро бибарам. Ҳеҷ кас ин ҷо ҳаст?
Моҳона гуфт:
— Боре ҳеҷ кас нест.
Самак пурсӣ, ки:
— Сурхи Кофар шароб мехӯрад ё не?
Моҳона гуфт:
— Эй паҳлавон, то бад-ин ҷониб омад, намехӯрад ва бедор мебошад.
Самак гуфт:
— Эй малика, яъми дар кор афтодааст. Ҳеҷ ҳаст, ки то биёяд, бихӯрад?
Гуфт.
— Ҳалво ҳаст, ки чун нон бихӯрад, ҳалво бихӯрад. Самак гуфт:
— Нек омад.
Пас гуфт:
— Он табаки ҳалво пеш овар. Табаки ҳалво биниҳод ва беҳушона баракзуд ва биниҳод. Самак дар зери тахт пинҳон шуд, ки Сурхи Кофар бо ҳама соз буд. Тахт оварда буду чаҳорпоқии¹ во фир. То замоне буд, Сурхи Кофар бирасид. Бар дари он хайма пиёда гашт. Соате аспро бигардонии, то арақ хушк кард. Пас тӯбран коҳ бар сари вай кашид. Ба хайма даромади ва Моҳона бар сари тахт банд бар пой ин хола. Сурхи Кофар ба тахт баромаду бинишаст. Соате буд. Пас нон биёварду бихӯрад. Рӯй ба Моҳона кард ва гуфт:

1 Чаҳорпо — бо мании чаҳорпанҷ