Сармир ҳамаи бозигаронро як-як аз ҷой мехезонд.
Бозӣ давом мекард.

СЎЗАНИ ТИЛЛО

Бозигарон ҳар чи қадар зиёд бошанд, бозӣ ҳамон қадар башавқ мегузарад. Бачаи бисёре ҷамъ шуд, Мавлуда шумурак гуфт:

Як палак,
Ду палак,
Се ҷувол,
Ҳандалак.

Ту хурдӣ,
Ту бурдӣ,
Ту исто,
Ту баро!
Ҳама як-як аз давра баромаданд. Малоҳат танҳо монд. Бачаҳо доира кашиданд. Дар миёна Малоҳатро шинонданд. Бо рўймолча чашмашро бастанд. Малоҳат қиёфаи пиразанеро гирифта, бо ду даст атрофашро палмосид. Мавлуда аз ў пурсид:

• Бибӣ, чиятон гум шуд?
• Сўзани тиллом гум шуд! – гуфту боз атрофашро палмосид. Боз бачаи дигар :
• Бибӣ, сўзанро ман ёбам, чӣ медиҳед? – гўён Малоҳат даст дароз кард.
  Бозигар ба дасти вай як чўбчаро партофту гурехт.
  Малоҳатбибӣ оташин шуду боз атрофашро палмосидан гирифт. Дар ин лаҳза дигарон ба сурудгўӣ сар карданд:

Бибӣ итоб кунад-е,
Ба мо итоб кунад-е,
Мўл кофтукоб кунад-е,
Савғои бобо канӣ?