— Мехоҳам туро пӯст канда аз пӯстат пӯстин бидӯзам.

— Илтимос, раҳм кун, маро накуш, бароит асал меорам.

Мӯйсафед хирсро озод кард, аммо тез кардани кордашро давом дод.

— Мӯйсафед, барои чӣ кордатро тез карда истодай? — пурсид бо овози тарсолуд гург.

— Мехоҳам аз пӯсти ту телпак бидӯзам.

Гург бо зорию тавалло ба мӯйсафед гуфт:

— Илтиҷо мекунам, ба ҳолам раҳм кун, маро накуш, бароит бузу гӯсфанд меорам.

Мӯйсафед гургро ҳам раҳо кард, вале аз тез кардани корд бознаистод.

Рӯбоҳак фуки нозукашро баровардду пурсид:

— Бобоҷон, барои чӣ кордатро тез карда истодай?

— Рӯбоҳаки зебо, аз пӯсти ту гиребони хубе дӯхтан мумкин аст.

— Илтимос, бобоҷон, ба ҳолам раҳм кун, бароит ғозу мург меорам.

Мӯйсафед ӯро ҳам озод кард, вале тез кардани кордашро давом медод. Харгӯшак ба таҳлука афтода пурсид:

— Бобоҷон, барои чӣ кордатро тез карда истодай?

— Пӯсти харгӯш мулоиму маҳин аст, аз он дастпӯшакҳои хубе метавонам бидӯзам.

— Илтимос, маро накуш, бароит камарбанди нақшини зебо меорам.

Мӯйсафед ӯро ҳам раҳо кард.