Аз ин суханони ӯ аждаҳо ба ханда даромад ва аз овози гӯшкаркунандаи он кӯҳҳо ба ларза даромаданд.

— Модарандарат барои кӯзаро шустан фиристода бошад, пас биё рафтем, — гӯён аждаҳо писаракро дар миёни худ печонида, худро ба қаъри ҳавз зад. Абубакри бечора аз тарс чашмонашро пӯшид ва вақте ба худ омад, дид ки дар қасри зебое истодааст, дар наздаш нозу неъмати фаровон, халтаҳо пур аз биринҷу ҷуворимакка ва арзан, шаш деги мисин дар назди оташдон.

— Бароям хӯрок паз, — фармон дод аждаҳо ва худ ба қасри дохилиаш барои истироҳат кардан рафт.

Абубакр, ки писари кордон ва меҳнатдӯст буд, ба кор шурӯъ намуд ва дар андак вақт дар шаш деги калон хӯрокҳои болаззат пухт. Бӯйи хӯрокҳои пухтааш иштиҳоовар буд. Аждаҳо барои санҷиши кори Абубакр гурбаи худро равон кард. Абубакри раҳмдил гурбаро хуш пазируфта ба наздаш як табақи пур аз хӯроки болаззат гузошт. Гурба хӯрокро зуд ва боиштиҳо хӯрда, ба меҳмондӯстии Абубакр қоил шуд ва ба назди Аждаҳо омада ӯро хеле таъриф намуд. Аждаҳо баъди суханони гурба бо тамасхур гуфт: «Ӯ ҳанӯз як шарти маро иҷро кардаасту халос». Гурба дар дил дуо мекард, ки Абубакр ҳамаи шартҳои Аждаҳоро хуб иҷро намояд.

Бори дуюм Аждаҳо бо гурба назди Абубакр омад ва ба ӯ фармон дод, ки тахтапушташро бишӯяд. Абубакр ба пушти Аждаҳо нигаристу тарс вуҷудашро фаро гирифт, зеро хорҳои теғмонандӣ