Хулосаҳо табиист, ки муҳокимаи масъалаи дараҷаи мустақилияти шахс, ки ҳувият ҳамчун падидаи дастаҷамъӣ метавонад ба он мудохила кунад, эҳё менамояд. Ин суолро аввалин назариётчии ҳувият - Э. Эриксон низ муҳаққиқ шуда, барои посух ёфтан ба он саъй намудааст.
Дар ин робита, ӯ ду тасаввуроти ғалатро баён мекунад. Маънои якум бо он фарзия алоқаманд аст, ки шахсияти комил ба конформист хос аст ва ҳисси ҳувият тавассути тобеи комили шахс ба ҳадафҳои муқарраргардидаи иҷтимоӣ ва мутобиқати бечунучаро ба талаботҳои тағйироти иҷтимоӣ ба даст меояд. “Бешубҳа”, менависад ӯ, “ҳеҷ як нафс берун аз равандҳои иҷтимоӣ, ки прототипҳо ва нақшҳои коршоямро пешниҳод мекунанд, рушд карда наметавонад. Аммо, як фарди солим ва нерӯманд ин нақшҳоро ба равандҳои минбаъдаи Он мутобиқ мекунад ва ба ин васила дар ҳифзи раванди иҷтимоӣ саҳм мегирад”59. Тибқи гуфтаи Э. Эриксон, маънои фиреби дуюм ба онҳое дахл дорад, ки худро ба

58 Хайдеггер М. Бытие и время, - Харьков: Фолио, 2003, - с. 70.
59 Эриксон Э. Идентичность: юность и кризис, - М.: Пргресс, 1996, - с. 53.