Лозим ба ёдоварист, ки хусусиятҳои ҳувияти фарҳангӣ дар таълифоти эшон чун “Тоҷикон дар оинаи таърих”1, “Нигоҳе ба таърих ва тамаддуни ориёӣ”2, “Имоми Аъзам.
Рӯзгор, осор ва афкор”3, “Забони миллат-ҳастии миллат”4 таҳқиқ шуда, вижагиҳои ҳувиятии тоҷикони муосир дар онҳо мавриди баррасӣ қарор ёфтаанд. Махсусан, ин андеша бештар дар китоби “Чеҳраҳои мондагор”5 мушоҳида мегардад.
Ба таҳқиқи раванди ҷаҳонишавӣ ва рушди маънавии ҷомеа асарҳое бахшида шудаанд, ки муаллифони онҳо дар самтҳои мухталифи илми муосир нуфузи махсусеро соҳиб шудаанд. Аз