Фоидаҳои тафаккури интиқодӣ

Тафаккури интиқодӣ метавонад қобилияти ҳалли мушкилот ва қабули қарорҳои шуморо ба таври назаррас беҳтар кунад. Шумо қарорҳои босифаттар қабул мекунед, роҳҳои ҳалли навоваронатар меёбед ва зудтар ба натиҷа мерасед.

Баъзе фоидаҳои тафаккури интиқодӣ чунинанд:

• фаҳмиши равшани мушкилот ё вазъият;
• зудтар ба хулосаҳои дақиқ расидан ва қабул кардани қарорҳои босифат;
• пайдо кардани шарҳҳо ва роҳҳои ҳалли гуногунтар;
• шинохтани имкониятҳо;
• пешгирӣ аз хатоҳо;
• таҳияи стратегияҳои санҷидашуда ва барвақт канор гузоштани роҳҳои бенатиҷа.

Тафаккури интиқодӣ ин фоидаҳоро тавассути таъсир расондан ба се ҷанбаи асосии раванди фикрронии шумо ба вуҷуд меорад. Онҳо дар идома шарҳ дода мешаванд.

Тафаккури интиқодӣ имкон медиҳад, ки ба масъалаҳо аз нигоҳи дигар назар кунед

Мо аксар вақт ба мушкилоте, ки бояд ҳал кунем, аз дидгоҳи муайян менигарем. Аз ин рӯ, роҳҳои ҳалли пайдокардаамон ҳам ба тарзи тафсири мушкил мувофиқат мекунанд.

Аммо вақте бо ёрии усулҳои тафаккури интиқодӣ мушкилотро аз ҷиҳати дигар баррасӣ мекунед, дидгоҳҳо ва андешаҳои нав пайдо мешаванд.

Масалан, тасаввур кунед, ки банди пойафзоли варзишиятон канда шудааст. Агар ҳадафатон танҳо зуд ислоҳ кардани он бошад, метавонед қисми кандашударо ба боқимондаи банд гиреҳ занед ва пойафзолро муваққатан маҳкам кунед.

Аммо агар хоҳед онро тавре ислоҳ кунед, ки муддати дароз хизмат кунад, эҳтимол бандро бо банди дигар иваз мекунед. Агар ба хулоса оед, ки худи пойафзол кӯҳна ва нороҳат шудааст, шояд ҷуфти нав харед.

Дар фаъолияти корӣ муштариён метавонанд занг зада, хоҳиш кунанд, ки ҳаққи хизматрасониро кам кунед. Агар аз дидгоҳи «бо ҳар роҳ нигоҳ доштани муштарӣ» амал кунед, шояд ба онҳо тахфиф диҳед.

Аммо агар ҳадафи асосиатон муқаррар кардани нархи одилона мутобиқ ба арзиши хизматрасонӣ бошад, эҳтимол бо онҳо дар бораи арзиши хизмататон суҳбат мекунед ва тахфиф намедиҳед — бо дарки он ки онҳо шояд шартномаро тамдид накунанд.

Фарз кунед, ки ҳаҷми кори шуъбаи шумо якбора зиёд шудааст. Агар фикр кунед, ки ин тағйирот муваққатист, шояд аз кормандон хоҳиш кунед, ки изофакорӣ кунанд ё барои муддати кӯтоҳ корманди шартномавӣ гиред.

Аммо агар зиёдшавии корро доимӣ донед, эҳтимол мусоҳибаҳоро барои ба кор гирифтани корманди нави доимӣ оғоз мекунед.

Тавре мебинед, дидгоҳҳои гуногун ба роҳҳои ҳалли гуногун меоваранд.

Тафаккури интиқодӣ аз тасаввуроти таҳрифшуда пешгирӣ мекунад

Дар мисолҳои аввали боб дидед, ки мағзи шумо ҳангоми кор дар ҳолати худкор чӣ гуна маълумотро пинҳон мекунад, чизҳоеро аз худ месозад ва баъзе маълумотро канор мегузорад.

Тафсири суханҳо ва вазъиятҳо метавонад хеле гуногун бошад, зеро мағзи худкори шумо мекӯшад онҳоро бо вазъияти шиноси пешина муқоиса кунад.

Масалан, метавонед дархости муштариро нодуруст фаҳмед, зеро худкор гумон мекунед, ки он ба дархостҳое монанд аст, ки ба наздикӣ иҷро кардаед.

Масъалаҳое, ки ба назаратон равшан менамоянд, на ҳамеша воқеан равшананд. Тафаккури интиқодӣ ва огоҳ будан аз фикрҳои худ чунин таҳрифро кам карда, ба шумо имкон медиҳад, ки вазъиятро аз нав баррасӣ кунед.

Чанд маротиба шудааст, ки ба дархосте худкор ва танҳо дар асоси таҷрибаи пешина ҷавоб додаед? Агар вазъиятро бодиққаттар набинед, шояд пай набаред, ки он аз ҳолатҳои пешина каме фарқ дорад. Пас, ин дафъа ҷавоб ҳам метавонад дигар бошад.

Масалан, агар дар бахши пардохти қарзҳо ба таъминкунандагон кор кунед, ба зангҳои зиёди онҳо бо хоҳиши зудтар пардохт кардани ҳисобномаҳо одат мекунед.

Вақте дархости навбатии пардохти зудтарро мегиред, шояд худкор чунин гӯед:

«Мебахшед, ин корро карда наметавонем. Тибқи қоидаи ширкати мо, пардохт дар давоми 45 рӯз анҷом дода мешавад».

Аммо шояд таъминкунанда ҳисобномаро зиёда аз чор моҳ пеш фиристода бошад ва он дар дохили ширкати шумо гум шуда бошад. Агар инро медонистед, чунин ҷавоб медодед:

«Мебахшед, пардохти ҳисобномаро тезонем ва шумо маблағро дар давоми панҷ рӯз мегиред».

Тафаккури интиқодӣ барои фикр кардан чорчӯба медиҳад

Доштани чорчӯбаи фикрронӣ ду фоидаи бузург дорад: он ба тартиб додан ва роҳнамоии фикрҳои шумо кумак мекунад ва ҳамзамон имкон медиҳад, ки андешаҳои дигаронро низ ба назар гиред.

Ба тартиб даровардани фикрҳо. Бисёре аз мо то андозае пароканда фикр мекунем. Дар натиҷа, як масъаларо такроран баррасӣ мекунем ва фаромӯш месозем, ки аллакай чиро фаҳмида будем, чӣ фарзия доштем ё ҳатто чӣ қарор қабул карда будем. Тафаккури интиқодӣ ба тартиб додани ҳамаи ин кумак мекунад.

Ба назар гирифтани андешаҳои дигарон. Қисми муҳими раванди тафаккури интиқодӣ гӯш кардани шарҳи дигарон дар бораи тарзи фикррониашон аст. Ин ду натиҷа дорад.

Аввал, шояд дарк кунед, ки дигарон андешаҳое доранд, ки ба ҳалли мушкили шумо кумак мекунанд. Охир, ҳамаи андешаҳои хуб танҳо ба шумо тааллуқ надоранд.

Дуюм, гӯш кардани андешаҳои дигарон фикрҳои нави шуморо бедор мекунад. Дар натиҷа, метавонед ба андешаҳое бирасед, ки бе он суҳбат ҳеҷ гоҳ ба зеҳнатон намеомаданд.

Нуктаи асосӣ

Тафаккури интиқодӣ усули ҳадафмандест, ки фикрронии шуморо аз тарзи худкори ҳаррӯза фаротар мебарад. Он равандест, ки чорчӯба ва маҷмӯи усулҳоро истифода мебарад.

Фоидаи он аз тағйир додани тарзи нигоҳ ба масъалаҳо, ба тартиб даровардани фикрҳои худ ва ба назар гирифтани андешаҳои дигарон ба даст меояд. Он ба пайдо шудани дидгоҳҳои нав мусоидат мекунад ва аз тасаввуроти таҳрифшуда дар бораи вазъият пешгирӣ менамояд. Дар натиҷа, қобилияти ҳалли мушкилот ва қабули қарорҳои шумо беҳтар мешавад.