Бартараф кардани душвориҳои забонии асари бадеӣ, ба хусус, матнҳои адабиёти классикӣ низ паҳлуи муҳими фаъолияти омўзгор аст.
Таҳлили забонии матн, ки омўзгор мегузаронад, барои дарки комили мазмун ва мундариҷаи асар ёрии муҳим мерасонад. Ҳамчунин, таҳлили пешакии матн ошкор месозад, ки кадом қисмати забони матн ё кадом калима ба шарҳу тафсир эҳтиёҷ дорад. Дар ин замина асосан вожаҳо, таъбирҳо ва ифодаҳои ташбеҳию истиоравие бояд тафсир шаванд, ки хусусияти таърихии маъноӣ ва бадеии тасвирӣ дошта бошанд.
Масалан, пеш аз омўхтани ҳикоятҳо аз «Наводирулвақоеъ»-и Аҳмади Дониш муаллим бояд дар бораи таърихи эҷоди асар, хусусияти замонӣ ва воқеии он, дар бораи равиши ғоявии асар, хусусиятҳои жанрӣ ва сохтори он нақл кунад.
Дар ҷараёни тафсири таърихӣ, ки то хондани матн ҳамроҳи хонандагон гузаронида мешавад, ҳақиқати таърихии ҳаводиси замони Аҳмади Дониш, беадолатиҳои иҷтимоӣ, моҳияти сиёсати худномаи амирони манғитӣ ошкор мегардад. Муҳимтарин мафҳумҳои таърихии матни асар, ки моҳияти маънавӣ ва ахлоқии замонро ифода мекунанд, шарҳу тафсир меёбанд.
Барои дар хонандагон оид ба воқеияти он замон, ки дар осори Аҳмади Дониш тасвир шудааст, тасаввуроти дурусту рост ҳосил намудан омўзгор бояд дар дарс тасвирҳои таърихиро, ки манзараи зулму бедодиҳои он замонро таҷассум кардаанд, истифода барад.
Барои ба вуҷуд овардани эҳсоси воқеии он замонӣ истифодаи ёддоштҳо ва осори воқеии таърихӣ низ ба мақсад мувофиқ аст. Дар ин замина осори устодон С. Айнӣ ва С.
Улуғзода ба муаллим ёрии бебаҳо мерасонанд.