Ҳангоми суҳбат ба миён омадани масъалаҳои баҳснок ҳодисаи табиист. Омўзгор дар назди хонандагон оид ба мавзўъ, ғоя ва бадеияти ин ё он асар масъала гузошта, мушкилоти хусусияти иҷтимоию зебошинохтӣ ва ахлоқидоштаро матраҳ мекунад. Омўзгор ба ин дастур хонандагонро тадриҷан ба суҳбати мураккабтар роҳнамоӣ мекунад. Бо ин роҳ дониши онҳо такмил меёбад, онҳо дар бораи адабиёт, ин ё он мавзўи он сўҳбат карданро ёд гирифта, ақида ва мавқеи худро ҳимоя мекунанд. Чунин суҳбат унвони мубоҳиса ба воситаи суолу ҷавоб сурат гирифта, тафаккури адабӣ ва маҳорати хонандагонро равнақ мебахшад.
Суҳбат ё худ мубоҳиса дар дарсҳои адабиёт аксаран назарҳои гуногунро ба миён меоварад: хонандагон андешаҳои ҳамдарсонашонро тасдиқ ва ё инкор мекунанд.
Дар ҳамин замина мубоҳисаҳо ва баҳсу талошҳо ба миён меояд, ки омўзгор онро роҳбарӣ карда, баҳсро дар атрофи масъалаҳои иҷтимоӣ, ахлоқӣ ва зебошинохтии адабиёт идома медиҳад. Омўзгор ҷараёни баҳсро ҷилавдорӣ намуда, андешаҳои нодурусти иштирокдорони онро нозукона ислоҳ мекунад ва ҳангоми зарурат идомаи баҳсро ба машғулиятҳои беруназсинфӣ ҳавола мекунад.
Машғулиятҳои мустақилонаи хонандагон дар ҷараёни имрўзаи дарси адабиёт ҷойгоҳи хос дошта, фаъолиятҳои гуногуни онҳоро фаро мегирад. Ба доираи он иҷрои супориши хонагӣ, корҳои гуногун бо адабиёти танқидӣ, амиқбурди дониши хонандагон дар машғулияти берун аз дарс, корҳои тадқиқотӣ дар асоси матни бадеӣ ва ғайра дохил мешаванд. Маҳз дар ҷараёни машғулияти мустақилона имконияти эҷодии хонандагон пурратар амалӣ мешавад.
Дастоварди омўзиш аз бисёр ҷиҳатҳо бо донишҳои хоси омўзгор вобастагӣ дорад. Бинобар он ки имконияти ҳозираи мо беохир нест, илми адабиётшиносӣ ва равишшиносӣ ҳамеша дар тағйиру такмил аст. Омўзгори адабиёт масъул аст, ки бо асосҳои ташкили фаъолияти илмӣ, пеш аз ҳама, бо низоми фароҳам омадани маълумоти илмию равишшиносӣ ошно бошад.