Гарчанде ки бо забони тоҷикӣ-форсӣ тарҷумаи ин асар баҳснок буд, донишмандони форс далелҳои бисёре овардаанд, ки забони порсӣ аз арабӣ дида қадимтар аст, яъне аз замони Одам то рӯзгори Исроил ҳамаи пайғомбарон ва амирони замин ба ин забон сухан мегуфтанд, ва аввал касе бо забони тозӣ (тоҷикӣ) сухан гуфт, ин Исмоил пайғомбар буд.

Муҳаммади Балъамӣ аввалин донишманде мебошад, ки «Таърихи Табарӣ»-ро пурра мутолиа ва аз сарчашмаҳои дигари мӯътамади илмӣ истифода карда, асари нави форсӣ офарид, ки солҳо боз ҳамчун сардафтари илми таърихнигорӣ ва «Шоҳнома»-и мухтасари мо тоҷикон ҳисоб меёбад.

Бояд зикр намуд, ки китоби мазкур ба сифати китоби дарсӣ борҳо чоп шудааст ва ба он баъзе тағйироту иловаҳо низ гӯё ворид гардидаанд, вале барои мо муҳим он аст, ки аз ин асари бузурги таърихӣ каме ҳам бошад оиди хиради роҳбарӣ ва худшиносии роҳбарӣ барои васеъ намудани фаҳмишу андешаронии хонандаи азизи хеш дар шакли иқтивос аз нашри дар боло нишон додашудаи китоб пешкаш намоем.

Ва тавфиқбахшандаи ҳамаи корҳо Худои бузург аст.

Фасл дар зикри хабари Худои таоло ин халқро аз баҳри чӣ офарид. (с. 7-8)

Абуҷаъфар Муҳаммад ибни Ҷарир ибни Язидот-Табарӣ раҳмату-л-Лоҳи алайҳи дар аввали ин китоб гӯяд:

Аммо баъд Худои азза ва ҷалла ин халқро биёфарид, бе он, ки вайро ба офариниш ҳоҷат набуд. Валекин аз баҳри он офарид, то эшонро биёзмояд. Ва парастиш фармояд, то кист, ки Ӯро парастанд ва кист, ки напарастанд ва кӣ фармони Ӯ барад ва кӣ набарад ва кӣ накунад. Валекин аз ҳикмат чунин воҷиб омад, ки биёфаридашон, то аз эшон ҳам он омад, ки илми Ӯ буд. Ва дар Қуръон ёд карду гуфт: «Ва мо халақту-л-ҷинна ва-л-инса, илло ли яъбудуний». Эдун ҳамегӯяд, ки ин халқонро аз одамиён ва париён аз баҳри он офаридаам, то маро бипарастанд ва маро бишиносанд ва он кунанд, ки Ман фармоямашон ва аз эшон рӯзӣ нахоҳам ва рӯзидеҳи эшон Манам ва аз коркарди эшон Маро фузунӣ нест...... агар шумо моро шукр кунед, бар неъматҳои Ман, неъматҳо бар