халқи худ дар сурати оҳанг андар дил ниҳон дорам, ки ман то он замоне, ки ҷаҳон бошад, суруди ҷовидон дорам. Пиёда тай задам охир ҳама Эрону Неронро. Бикардам сар ба сар азёд осори ниёгонро.

Паҳлапат буд номи аслиам, вале мардуми оҳангдӯст Борбад номам ниҳоданд. Ҳама шаҳду шакар, ки бо худ доштаанд, ба комам ниҳоданд, ки ман як тан дарахти сершоҳу барге будам. Ва дар байни пурҳунар ромишгарон пурмағз як саре будам. Сурудам ман то даме ки аз ҷониби дил фармон шуд. З-ин сабаб оҳанги ман соҳибдилонро файзбахшу дармон шуд. Сӣ лаҳни шӯҳратёри ман - сӣ шоҳи дарахти ман. Сесаду шастто сурудам - мургакони бахти ман. То кунун ман дар қафас будам чун булбули ноозод. Зару симам фаровон буду дилам ношод. Кунун ман занҷири асорат бигсилам аз бех. Ва ангуштони пурҳунарро буридам бо теғ ..... ва нагзорам, ки ин ҷо пурҳунар чор ангушт.

Гирифтам онҳоро ба як муштам? Худоё ман чӣ кор кардам? «Тифлакони пурҳунар» бо дасти худ куштам?!». Магар ман даст аз ин олам чунин шустам?....Дар роҳи пурҷангу ғубори Марв мусофири ришу мӯяш мошу биринҷ оҳиста ва суст қадам мезад. Аз ин дунё, аз молу чизу гирудори шоҳону амалдорони ҷоҳпараст хаста шудааст. Ӯ танҳо чунин орзу дорад: ба Марв бирасад, даҳман Фаррухрӯзро зиёрат кунад ва ба устухонҳои ӯ бигӯяд, ки ба мақсадаш расид, се саду шаст суруд эҷод кард. «Сӣ лаҳни Хусравиноро» офарид, мусиқии Аҷамро ба низом овард...

КАЛИЛА ВА ДИМНА

Ҳикояти марди тирафкан ва шери сафшикан1

Рои аъзам ба ҳакими донишманд фармуд, ки шунидам достони Фариса ва Комҷӯй ва он барои хирадмандон масалест дар он чӣ миёни подшоҳон ва хизматгорон аз хилофи хиёнат ва авфу уқубат ба вуқӯъ ояд ва аз нав инояту марҳамат нисбат ба шахсони поквичдон ва самикӣ барқарор шавад. Акнун баён намо достони касе, ки барои муҳофизати ҳол ва риояти нафси худ аз ранҷонидани дигарон ва расонидани зарар ба ҷонварон боз наистад.

1 Ҳусайни Воизи Кошэфӣ. Душанбе, Ирфон. 1978.- 304с.