Чу бишнид Дастон, дилаш бардамид,
Зи бас меҳр бар ҷони худ н-орамид,

Хиромид бо бандаи пуршитоб
Ҷаҳонҷӯй Дастон аз ин сӯи об.

Чу з-он сӯ парастандагон дид Зол,
Камон хост аз турку бифрохт ёл,

Пиёда ҳаме шуд зи баҳри шикор,
Хашансор дид андар он рӯдбор.¹

Камон турки гулрух ба зеҳ-бар ниҳод,
Ба дасти чапи паҳлавон-дар ниҳод,

Бизад бонг, то мурғ бархост з-об,
Ҳаме тир андохт андар шитоб,

Зи парвозаш овард он гаҳ фуруд,
Чакон хунваше шуд аз ӯ оби рӯд.

Ба турк он гаҳе гуфт: «З-он сӯ гузар,
Биовар ту он мурғи афкандапар!»

2
Парастанда бо ридаки моҳрӯй
Сухан гуфту з-он паҳлави номҷӯй,

Ки ин шербозу гави пилтан
Чи мард асту шоҳи кадом анҷуман,

Ки бикшод аз он гуна тир аз камон,
Чи санҷад ба пеш-андараш бадгумон?

Надидем зебандатар з-ин савор,
Ба тиру камон-бар чунин комгор.

Парирӯй дандон ба лаб-бар ниҳод,
«Макун, – гуфт, – з-ин гуна бар шоҳ ёд,

Шаҳи Нимрӯз аст, фарзанди Сом,
Ки Дастон-ш хонанд шоҳон ба ном,

Нагардад фалак бар чун ӯ як савор,
Замона набинад чун ӯ номдор!»

Парастанда бо ридаки моҳрӯй
Бихандиду гуфташ, ки «Чун ин магӯй,

Хашансор – мурғобии тираранги сарсафед.
Ридак – ғулом; ғуломи ҷавон.