Маданияти сухан — талаффуз, овоз, ғановати луғавӣ, мантиқи сухан, дурустии баён, маданияти ишораю имоҳо ва истифодаи бамавриди ояндаи онҳо ва ҳалимӣ.

Инкишофдиҳандагони суханварӣ ва фалсафаи мантиқии Шарқ — тоҷикон; устод Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, Абӯалӣ ибни Сино, Абулқосим Фирдавсӣ, Умари Хайём, Саъдии Шерозӣ, Ҳофизи Шерозӣ, Камоли Хуҷандӣ, Абдураҳмони Ҷомӣ, Аҳмади Дониш ва дигарон.

Талаботи баромади расмӣ — тайёрӣ дидан, фикр кардан, пурра намудани мазмун, интихоби ақидаҳои пурқиммат, аниқ кардани мақсад, ба низом даровардани он, чандин маротиба такрор ба такрор маърӯзаро аз назар гузаронидан.

Нигоҳи олими зироатшинос Лютер Бербанк оид ба интихоби сифати баланд — ман аксар маврид миллион зироат мекорам, то як ё ду ададашро, ки сифати хеле баланд доранд, интихоб намуда, дигар растаниҳои пастсифаташро нобуд созам.

Нигоҳи Теодор Рузвелт оид ба муваффақияти сарварӣ — ман ҳеҷ вақт чизеро бе меҳнати пурмашаққат ва қобилияти баланди зеҳнӣ, бе тайёрии амиқи пешакӣ ба даст наовардаам.

Талаботҳои санъати суханварӣ — серталабӣ аз худ, дар ақидаи худ мустаҳкам будан, ба ғалаба боварӣ ва ғайрат доштан, ҳавасманд будан ва ҳаловат бурдан аз муваффақиятҳо, доимо дар ҷустуҷӯи навовариҳо будан, пешгӯӣ карда тавонистан.

Бузургии сухан аз нигоҳи А. Фирдавсӣ —
Сухан бифканад минбару дорро,
Зи сӯрох берун кашад морро.

Бузургии сухан аз нигоҳи Саъдии Шерозӣ —
Ба ширинзабонию лутфу хушӣ,
Тавонӣ, ки пиле ба мӯе кашӣ.

Омилҳои берунаи таъсиррасонӣ ба фаъолияти менеҷмент — пайдоиши рақиби нав дар бозор, таъсири рақиб ба харидорони Шумо, омилҳое, ки ба пешравии кори рақибонатон кӯмак мерасонанд, хоҳиши нави