Чун хати паргор агар мақсад далели анест,
Пои оғоз аз чӣ мебӯсад сари анҷомҳо.

---

Бедил, ҳадафи новаки офтоб бузургист,
Маҳ то ба камолаш нарасад, нур нагирад.

777. Нигоҳи Аҳмади Дониш ба ҳуқуқи падару модар дар тарбияи фарзанд — падару модар мавриди эҳсону шукранд, бар тақдире, ки солеҳ бошанд ва бар фарзанди худ накӯӣ хоҳанд ва салоҳи ҳоли ӯ ҷӯянд.

778. Назари Мирзо Турсунзода ба меҳру муҳаббати инсонӣ — Ошён гар мегузорӣ, дар дили инсон гузор, Аз раҳи меҳру вафою аҳди бепоён гузор.

779. Нигоҳи устод Лоиқ ба миллатдӯстӣ —
     Дар ғами номӯси миллат,
     Камтарин тоҷик агар чун ман бисӯзад,
     Аз фурӯғи рӯзи миллат
     Бemuҳобо хонаи душман бисӯзад.

780. Нигоҳи Лоиқ ба роҳбарони сустсавод —
     Чашмаи хушкидае, миннат ба дарё мекунӣ,
     Мурдарегӣ, сарзаниш бар кони тилло мекунӣ.

781. Тарбияи экологии одамон — равона сохтани диққати аҳолӣ ба тозагии табиӣ, моҳияти иқтисодию иҷтимоӣ, сиёсии сарватҳои табиӣ, ҷалб намудани одамон ба омӯзиши донишҳои табиатшиносӣ.

782. Мақсади олии тарбия — хештаншиносии инсонҳо.

783. Маънии зиндагонии хуби инсонӣ — ҷустуҷӯ ва дарёфти ҷавоби дуруст оид ба мафҳуми ҷовидонӣ, некию накӯкорӣ, футувват, сабру тоқат, ранҷу меҳнат, ҳалолу ҳаром, зебонию покӣ.

784. Муносибатҳои пайдоиши худшиносӣ — риояи таносуби инкишофи узвҳо, рафтор, шӯр, ақл, ирода, эҳсос, тафаккур, тасаввур, ҷону рӯҳ, муносибат ба падару модар, атрофиён, ба табиат, ба олами тағйирёбандаи ҳаёт ва ба олами илоҳӣ.