(Зимнан бояд гфт, ки ин суханронии бисёр ҷолиби Пан Ги Мун дар иатбуоти тоҷик бозтоб наёфт ва рўзноманигорони иелевизиони тоҷик ба ҷои он консертеро, ки чандон арзиши баланд надошт чандин бор нишон доданд…) Хкди ҳамон сол дар Теҳрон низ ҳамоиши баёналмилалӣ бахшида ба санаи мазкур баргузор гардид, ки дар н гурўҳи Тоҷиемстон маҷмуаи м усаввари осори Рўдакиро, ки ба забонҳои тоҷикиву русӣ ва англисиву хатти ниёгон хеле зебо чоп шуда буд, ба раиси ҷумҳурии Эрон ҳадя намуд. Ў ин ҳадяи гаронбаҳор бо ду дасташ баланд бардошта хитоб намуд: Дар замоне ки баъзе давлатҳои абарқадрат ба сохтани бомби атомӣ машғуланд, мо бар алайҳи онҳо Девони Рўдакиро мегузорем.
Вале бояд тазаккур дод, ки баъзе адабиётшиносони мо ба ҷои нишон додани андешаҳои волои умумибашарии шоир саъй доранд, ки ўро ба чаҳорчўбаҳои диниву мазҳабӣ ворид намоянд.Маҳдудиву тангназарии ҳампешагон боис шудааст, ки С.
Амирзода бо эҳсоси пуршўри ватандўстона ба осори Рўдакӣ менигарад ва арзишҳои баланди башардўстии онро нишон медиҳад. Мақолаи «Рўдакӣ шоири ҷаҳонӣ буд» аз ҳамин дидгоҳ таълиф шудааст. Муаллиф пеш аз ҳама шўҳрати ҷаҳонии Рўдакиро бо шўҳрати ҷаҳонии давлати соҳибистиқлошли Сомонӣ тавъам медонад.Дарвоқеъ давлати Сомониён на танҳо аз лиҳози иҷтисодиву сиёсӣ қав буд, балки барои ривоҷи фарҳанг низ ҳама имконоторо фароҳам овард, ки муҳимтарин он озодии эҷодкор буд. Ҳамин озодӣ имкон дод, ки адибону донишмандон ба фарҳангҳои бостонии Ҳинду Юнон ва кишварҳои дигар рўй оварда суннатҳои волои онҳоро идомаву такмил диҳанд.
Дар мақолаи «Вокуниши баъзе иштибоҳот дар шинохти Устод Рўдакӣ» муаллиф мавқеъгирии ислогароёнаи «рўдакишиносони навбаромад»-ро, ки «Рўдакиро чун «ҳофизи Қкръон», шоири ориф ва сўфӣ», «олими ақоиди дин», «пфйрави китоби Муҳаммад(с)». «муфассири Қкръон», «шореҳи аҳодисми Пайғамбри акрам(с)» ва ғайра муаррифӣ кардаанд ва ё мазмунҳои қкръонӣ, зоҳтидонаи исломӣ, орифона ва инзивоҷўию гўщанишиниро аз вежагиҳои шеъри Рўдакӣ шуморидаанд», мавриди нақд қарор медиҳад ва бо далелҳои смуътамад бесосии андешаҳои ононро ьа суьуит мерасонад. Муаллиф таъкид мекунад, ки дар ин роҳ нҳо ҳатто аз таҳрифивожаву таъбирҳо ҳам истифода кардаанд. Масалан, калимаи «Талвино»-ро мштибоҳан «тилви нубо» хонда ба нитиҷахои нодуруст расидаанд. С. Амирзода ба осору андешаҳои Рўдакӣ бод иди васеъ нигариста, би исбот мерасонад, киманзури шоир аз ҳатто аз истифодаи «набиву