Марселеза – суруди инқилобии фаронсавӣ, гимни давлатии Фаронса мебошад. Муаллифи матн ва мусиқии он Руже де Лил (1760-1836) аст.

Мастаба – саку, тахт, ки касе бар он нишинад.

Масруъ – касе, ки бемории саръ (эпилепсия) дорад.

Мафкуд – гум кардашуда.

Маъа шеаботаш – бо шубҳаҳояш.

Махбит – ҷойи фуруд омадан.

Маҳзар – будгоҳ, бошгоҳ.

Маҳзари дафъ – ҳуҷҷате буд, ки дар Бухорои амирӣ ҷавобгар барои рад кардани даъвои даъвогар менавишт.

Маҳлака – ҳодисаҳои хатарнок ва душвориовар.

Маҳрам – хизматгори даргоҳ.

Машима – бачадон, захдон.

Машӣӣ – роҳ, равон, рафтор.

Машрута – аз рӯйи қонун фаъолият намудани ҳукумат.

Машрутахоҳӣ – талаби ҳукумати конститутсионӣ.

Маъбар – гузаргоҳ.

Маъдум – нобуд, нестшуда.

Маъзун – дорои изну иҷоза.

Маҳзари даъвои шаръӣ – санаде, ки барои мурофиаи қози дар ҳузури даъвогар ва ҷавобгар тартиб дода мешуд.

Маҷҷокан – муфт, ройгон.

Мил – чуби қаламшакли нӯлборик, ки бо он ба чашм сурма мемоланд.

Миръот – оина.

Мисқолӣ – докаи нафис.

Миҳан – ҷамъи меҳнат; ранҷу сахтиҳо.

Мозӣ – гузашта, пешина.

МОПР – ташкилоти байналхалқии ёрирасон ба муборизони инқилобӣ.

Моҳи гирифта – моҳе, ки нуқс дорад ва рӯшноиаш хира аст.