Анъанаҳои Сомониён ва Ғазнавиёнро идома дода, Ғӯриён ва ворисони онҳо дар Ҳиндустон тарафдорони қавии шакли суннитабори ислом буданд. Ғайридинҳои дирӯзаи сулолаи Шансабонӣ зуд омӯхтанд ва дере нагузашта мусулмонони тақводор гаштанд. Гарчанде ки мубаллиғони исмоилия аз шимоли Эрон низ дар замони Алоуддини Ҳусайн ба ин ҷо омада, нуфуз пайдо карда, аз султон баъзе дастгириҳо ёфтаанд. Чун писари амири Насри Сомонӣ Нӯҳ қарматияро дар мулкҳои Сомониён решакан кард, дар Ғӯр писари султон Сайфиддин Муҳаммад, ба гуфтаи Ҷузҷонӣ, низ барои решакан кардани он чораҳои қатъӣ андешид. Ду султони маъруфу машҳури Ғӯр Ғиёсиддин Муҳаммад ва бародари ӯ Муаззиддини Муҳаммад ҷонибдори мазҳаби ҳанафия буданд ва муносибатҳои баробарҳуқуқро бо халифаи Бағдод доштанд.
Ҷанбаи дигари саҳми Ғӯриён дар таблиғи стратегияи Сомониён ин аст, ки агар туркҳои салҷуқӣ- ёварони Сомониён, самти ғарбиро ҳамчун самти асосии пешрафти худ интихоб намудаанд, пас ҳамчун «шарикони хурдӣ»-и Сомониён, онҳо ҳудуди Ҳиндустонро ҳадафи асосии худ интихоб карданд.
Сарфи назар аз ҷангҳо ва бархурдҳои сершумор байни сулолаҳои гуногун, барои таъсис ва нигоҳ доштани назорати онҳо бар як минтақаи мушаххаси Осиёи Марказиву Осиёи Ҷанубӣ ва Ховари Миёнаву Шарқи Наздик, синтези тоҷику турк бенуқсон кор мекард. Сулолаҳои туркӣ, ки ҷойгузини Сомониён буданд, стратегияи ҷолиби онҳо – бунёди салтанати бомаърифатро идома доданд. Онҳоро дар навбати худ сулолаҳои дигари тоҷикон (Ғӯриён) иваз карданд, ки ҳамзамон онҳо ин анъанаи равшанро пазируфтанд.
Сулолаи тоҷикони Ғӯриён, ба монанди сулолаҳои туркҳои Ғазнавиён ва Салҷуқиён, ворисони содиқи сиёсати сарпарастии Сомониён ба «аҳли қалам» буданд. Султонҳои Ғӯриёни аз