Вале Мулло Раҷаб пешдастӣ карда обдаставу сачоқ бигирифт аз дасти ў ва об ба дасти Туғрал рехтанӣ шуд.
— На. Ман ташнов меравам.
Тўтӣ дар обдастайи дигар оби таҳорат овард.
Тўтихон, ки омода ба омадани Туғрал гашта, кати чўбийи зери войичи токи ҳусайниро палосу кўрпачаву болишт густурда буд, бори дигар аз назар гузаронида ва барги аз тор рехтаро чида ва пушти даст рўфта, меҳмонро фармуд:
— Марҳабо, мулло-ака!
Ин ҳавлийи канортар аз марказ ором буд. Агар аз пашшаву хомўшак безобита гашта сум задани Гули Бодом ва такопўйи Тўтӣ набошад, ороми ором буд. Ва ҳолӣ гулў равшан кардан ва садойи бинӣ афшондани Туғрал аз ташнов меомад. Баъдтар худи ў остинҳо то оринҷ бар зада, тоқиву дастор пушти сар ва мўкӣ кашида; дар пой кавши нўғайӣ ва эзори сафеди суф намоён аз ташнов баромад. Обдаста дар даст, ки баройи Мулло Раҷаб оварад.
Тўтӣ ин ҳолро дида шитобон рафта, обдаста аз дасти шоир гирифта, об пур кард ва дар сари роҳ гузошт, то Мулло Раҷаб бояд бигирад.
Туғрал дастмоли сари тори байни пояҳойи войич кашидаро гирифта тозатар пок кард нами дасту сару рўйро ва бурдбору воломақом бар кат баромад. Ба Тўтӣ менигаристу худ медонист, ки аз дил чӣ мегузарад ва нағма намекард, то таҳораташ нашиканад.

«Агар дар хоб медидам баногаҳ талъати Лайлӣ,
Ҳазор анҷоми Маҷнунро ба як оғоз мекардам.»

— Чизе, ки гуфтед.
— Агар гуфтам, хуб гуфтам: Лайлиро сутудам.
— Ҳааа-а.
Пасон Туғралу Мулло Раҷаб намози аср хонданд.

---

Саҳни мадрасайи Бибихонум. Як тути куҳансол дорад. Як шохи азимро тир гирифта, ҳанўз ҳам ҳамойил. Тори мадраса низ валангор: оҷурҳойи шикаста ва рангу бори ворафта, андоваҳойи рехта тоза метобанд. Аммо касе ба ин чиз эътибор намедиҳад.
Гўё асари кўҳна. Ба ривояте кори Темури ланг: Аз лашкаркашӣ ва ҷангҳойи тўлонӣ баргашта, миёни Шоҳи Зинда ва расадхонайи Улуғбек қарор мегирад ва чашмаш ба сохтмоне меафтад, ки мадрасаву манора дорад.