– Нарас! Хатарнок аст! Магар ба ту нагуфтам, ки ба ман халал нарасон?! – асабонӣ шуда гуфт падарам.

– Хайр...инаш чӣ? – гуфта ба кафшер даст задам.

– Ту маълум, ки писари ман набудай! Ту агар писари ман мебудӣ, ба ман халал намерасондӣ!

Аз суханони падарам хеле нороҳат шуда, ба назди модарам рафтам. Модарам дар дегдон нон пухта истода буд.

– Очаҷон, магар ман писари падарам нестам? – пурсидам аз модарам.

Модарам дар ҳолати нонро дар дегдон часпонидан буд, ки ногаҳон нон аз дасташ афтода, асабонӣ шуда гуфт:

– Бале, ту писари ҳамон Сашкаи ҳамсояй! (Сашка ҳамсояи русамон буд).

Ман ба худ гуфтам: “Агар Сашка падари ман набошад, чӣ? Шояд онҳо маро фиреб дода истодаанд? Раваму як бор аз худи Сашка пурсам”.

Дари хонаи Сашкаро сахт-сахт кӯбидам.

– Ҳаа...чӣ гап аст? Чаро дари хонаи маро мекӯбӣ? – ҳайрон шуда пурсид Сашка.

– Бояд як чиро аз шумо пурсам, – бо табъи хира ба ӯ нигаристам.

– Гӯш мекунам!

– Ман писари Шумо ҳастам?

– Чӣ... Писари ман? Касе туро фиреб кардааст. Канӣ, рав, ба хонаатон! – Тавба!... Боз вай писари ман будааст! – хандида гуфт Сашка.

Ман омада дар пушти дарвозаамон бо чашмони гирён нишастам.