замин афтодаам. Инро вақте фаҳмидам, ки дидам сими барқ ҳанӯз ҳам ҳой мехӯрад ва сару либосам пури чангу хоку чӯбреза буд. Хеле тарсидам. Ҳамон латифаи машҳури Афандӣ ба ёдам расид. Ӯ ҳам айнан дар чунин ҳолат афтода буд.

Ба худ гуфтам:
– Агар зада мемурдам, падарам маро мекушт.
Аз ин гапам хандаам омад.

Давида ба назди падарам рафтам. Падарам дар ошхона ҷумаки вайроншударо таъмир мекард. Гуфтам:
– Падарҷон, ман супориши шуморо иҷро кардам. Боз чӣ кор кунам?

Падарам хушҳолона гуфт:
– Акнун ту шогирди ман мешавӣ. Ҳама ҳунари худро ба ту нишон медиҳам.

Ҳарчанд афтода чанд ҷоям дардманд шуд, аммо бефоида набудааст. Акнун ман шогирди падарам ҳастам. Соҳибҳунар мешавам...