Мунаввара ҳам навозиши самимонаи Қобилҷонро беҷавоб намемононд:
— Ин қадар болобардор накунед, боз худамро гум карда намонам?

Он рӯзҳо Мунаввара дар ҳеҷ ҷо кор намекард, зеро чанд вақт озори гӯш шуда, бо маслиҳати духтурҳо муваққатан аз кор баромада буд.

Ҳафтаву моҳҳо гузашта, дар муносибати онҳо низ навигариҳо пайдо шудан гирифтанд. Мунаввара хусусӣ дар вақтҳои охир асабонӣ шуда, ба ҳар кор хӯрдагирӣ мекард, ба корҳои шавҳараш бо назари шубҳа менигарист, талаб ва тамаъро افزунтар менамуд. Ҷои табассуми ширинеро, ки дар рӯзҳои аввали зиндагӣ дар лабони ҳар ду сероб буд, пичингу итоб, кинояву хитоб гирифт.

Рӯзе Қобилҷон дар маҷлиси кумитаи маҳаллӣ банд шуда, як-ду соат дертар омад, ки ин боиси таънаҳои зиёде гардид:
— Ҳа, худатон ким-киҳо катӣ кайф карда гардед! Медонам, шумо ин вақтҳо тамоман дигар шудагӣ!
— Азизам, ман дар маҷлис будам. Худат медонӣ, ки ман...
— Шумо фақат «ман... ман...» мегӯед. Лекин аз ҳоли ман хабар намегиред. Димоғи худатонро чоқ карда мегардеду бас!
— Чӣ хел димоғи худамро чоқ карда гаштаам? Хушу ёдам ба ту.
— Боз миннат ҳам кунед!..
— Мунавварахон, ман ҳайрон, ки барои чӣ вақтҳои охир ин қадар дилтанг шудаӣ!

Ин дафъа мунозира бо гирьяи Мунаввара ва дилдории Қобилҷон ба охир расид.

Аз байни якчанд ҳафта гузашту задухӯрди дуюм