— Инҷиқӣ накунед. Дар коса бошад, ба қошуқ мебарояд. Пахта гӯсола нест, ки ресмонро канда, аз майдон гурехта равад. Ба қарибӣ об ба лаби ҷӯй баробар шуда мемонад...

Мо ҳамаи ин пастиву баландиҳоро дида, акнун афсӯс мехӯрем, ки бо ошноҳои дар аввали сафар дар сари роҳ дучоркардаамон беҳуда гарав набаста будаем.

Одамизод, ба ҳар ҳол, шири хомхӯрда-дия.