Нон мағрур шудааст, ки мондан гиред. Аммо дар кори имрӯзаи вай аз маза дараке нест. Колхозчиён майдонро аз алафи бегона тоза намекунанд, зеро метарсанд, ки агар алафро дафъ кунанд, дар саҳро ғайр аз кулӯх чизи дигаре намемонад. Бинобар он қанорқанор гап мефурӯшанд ва фаромӯш мекунанд, ки гапи бисёр ба хар бор, аввал кор, баъд гуфтор гуфтаанд.

Дар хусуси интизоми баъзе холапасфардоҳо ҳаминро гуфтан лозим аст, ки аксари колхозчиён дар айни ҷӯшу хурӯши кор дар замини назди участкаи худ кор мекунанд.

— Магар шарм намедоред, ки ҳафтае ҳафт рӯз дар замини худ кор мекунед?

— Эй, ҳафта ҳафт рӯз бошад, гуноҳи мо чӣ? — мегӯянд баъзе шӯрапуштҳо. — Кошки ҳафта ҳашт рӯз мешуду дар томарқа як рӯз зиёдтар кор мекардем.

Дар ин ноҳия баъзе ландаҳурҳо гумон мекунанд, ки бо ҳалво гуфтан даҳон ширин мешаваду ба ҷои пахта қанор-қанор ваъда месупоранд. Чунки дар бисоти онҳо ваъда деҳқонӣ буда, ғайр аз он чизи дигаре нест.