ВОИЗ ВА ШАЙТОН

Як воиз рӯзе дар мадраса ба шогирдон вазъ мегуфт:

– Шайтон инсонро ба роҳи хато мебарад. Инсон бояд аз гардани худ шайтонро дур кунад ва дар роҳи илоҳӣ содиқ бошад!..

Рӯзи дигар яке аз шогирдон назди ӯ омад ва гуфт:

– Домулло, имшаб ман дар хоб шайтонро дидам.

Воиз гуфт:

– Бигӯ, бишнавам, ки лаънатӣ ба ту чӣ гуфт?

Шогирд:

– Шайтон гуфт: «Устодат хеле одами хубест, ту бояд ӯро як зиёфати арзанда бидиҳӣ».

Воиз табассум карду гуфт:

– Волло, рост гуфтааст. Баъзан ҳарфи шайтонро ҳам гӯш кардан лозим.

ЭЪТИРОЗ

Тифлаке баъд аз рӯзи аввали мактаб рафта-наш ба волидайнаш гуфт:

– Ман дубора ба мактаб намеравам.

Волидайнаш пурсиданд:

– Чаро?

Тифлак ҷавоб дод:

– Зеро хонда наметавонам, навишта наметавонам ва муаллим ҳам иҷозат намедиҳад, ки гап занам.