Муаллим пурсид:
— Дар куҷо?
Шогирд гуфт:
— Дар бадани худи фил.

КАШФИ РӮҲШИНОС

Духтури рӯҳшинос пушти мизи худ нишаста, бо диққат бо Аҳмади чаҳор – панҷсола гуфтугӯ мекард, то иллати нороҳатии ӯро бидонад. Аз ӯ пурсид:
— Хоб, писарҷон! Бигӯ: агар гӯши чапи туро бо теғе бибуранд, дар ту чӣ ҳолат рух медиҳад?
Аҳмади хурдсол фавран ҷавоб дод:
— Хоб маълум, ки ҳисси шунавоии худро то ҳадде аз даст медиҳам.
Духтур гуфт:
— Бисёр хуб, ҳоло агар гӯши рости туро ҳам бибуранд, чӣ хоҳад шуд?
Аҳмад дарҳол гуфт:
— Биноии худро аз даст медиҳам.
Духтур бо шунидани ин ҳарф гӯё, ки кори бузурге карда бошад, рӯ ба падару модари Аҳмад оварду гуфт:
— Бачаи шумо ба дарди сахте рӯ ба рӯст. Бояд чорае биандешем. Барои исботи ин пурсишро идома медиҳам.

Сипас духтур рӯ ба Аҳмад карду гуфт:
— Хоб Аҳмадҷон! Чаро буридани гӯшҳоят боиси аз байн рафтани ҳисси биноият мешавад?
Аҳмадро ба ҷои он, ки тағйире дар қиёфаш рух бидиҳад, оромона ҷавоб дод: