Маҳмуд гуфт:
– Фарқ намекунад, ман ҳам узр мехоҳам, зеро пишаки мо мурғи шуморо хӯрд.
Аҳмад гуфт:
– Воқеан, қобили таАССУФ аст, ки саги мо пишаки шуморо пора-пора намуд.
Маҳмуд:
– Ман ҳам узр мехоҳам, ки як соат пештар саги шуморо куштем...

ГИРЯАМ ДАВОМ ДОРАД

Рӯзе як тифл баъд аз он, ки ду-се соати тамоми беист гирист, ниҳоят ашкҳояшро пок карду ором гирифт. Падараш, ки аз шунидани садои гиряи вай дилтанг буд, баъди ин лабханд заду гуфт:
– Алҳамдулилоҳ, иншоаллоҳ, ки бас кардӣ, дигар гиря намекунӣ-ҳо?
Тифл дубора шурӯъ ба гиря кард ва гуфт:
– Ман мехостам танҳо як-ду дақиқа дам бигирам, дар ғайри он гиряам давом дорад.

ИЛЛАТИ КӮЧАКӢ

Дар боғи ҳайвонот як фили бузург ва як мушро бо ҳам дар як қафас гузоштанд. Дар ҳамон лаҳзаи аввал фил нигоҳи таҳқиромезе ба муш карда гуфт:
– Ту кӯчактарин ва заифтарин ва безебтарин мавҷуде ҳастӣ, ки ман дар умри худ дидаам.
Муш бо лаҳни шукӯҳомез гуфт:
– Вале фаромӯш накун, ки ман муддате беморӣ кашидам.